Crocs rule!

Maandag 3 mei

Om half 6 ging de wekker. Douchen, auto inpakken en op weg naar The Australia Zoo, 'home of the crocodile Hunter, Steve Irwin'. Vandaag gaat het gebeuren, hopen we. Ingrid wilde altijd al een koala vasthouden en knuffelen en dat kan dus hier in de Australia Zoo. John, die zo ongeveer alle afleveringen van The Crocodile Hunter heeft gezien voelde zich in de zevende hemel toen we bij de Zoo aankwamen. We waren op tijd, de eersten zelfs en konden op ons gemak bij de ingang alle foto's bekijken. Om 9.00 uur gingen de hekken open en er stonden maar een handjevol mensen te wachten. Heerlijk rustig dus. Onze eerste indruk: wat ziet alles er fantastisch netjes en mooi uit.

Bij de ingang stonden er al medewerkers met allerlei dieren te wachten; babykrokodillen, vogels van allerlei pluimage, possums en slangen. De possum kwam vanzelf bij je op schoot en likte je hand. Je mocht ze allemaal aanraken en de vrijwilligers vertelden er van alles over. De hele dag door liepen er medewerkers met allerlei dieren rond. Live, up close, fantastisch gewoon. Je mocht de olifanten voeren en aaien. Je kreeg een stuk fruit en de olifant (Siam) pakte het van je hand af, hij deed dat zo voorzichtig, een geweldig gevoel. In Roo Heaven was er speciaal kangoeroevoer te krijgen en liep je tussen de kangoeroes in het park. Je kon ze aaien, voeren, knuffelen, bij ze gaan liggen, helemaal geweldig. Er was ook een speciaal rustgebied voor de kangoeroes en dat werd door iedereen gerespecteerd. Je kon er bij als je dat zou willen, er zit nl. geen hek omheen, maar niemand deed dat. Ook kleine kinderen bleven er bij weg. Volgens ons zou zoiets in Nederland niet kunnen.

Natuurlijk was er ook de beroemde krokodillenshow, waar Steve Irwin zo beroemd mee is geworden. Tijdens een speciale fotoshoot hielden we een koala vast en een reuzenpython. Yes, Ingrids droom is uitgekomen! Toen we met de python op de bank zaten glunderde John van oor tot oor! De slang was behoorlijk zwaar, 20 kg! Het leek wel gewichtheffen. Er werd ook alle tijd voor je genomen. Het was niet: Hou de slang vast, neem een foto en volgende. Nee, je ging op de bank zitten en je kreeg van alles te horen over de python waar je mee op de foto ging. Na de foto konden we nog wat vragen stellen en de slang goed bekijken. Het was allemaal erg persoonlijk. In de Koalatuin wandelde je gewoon tussen de koala's en stond je op ooghoogte met deze knuffelbeesten. Het gevoel dat je daarbij krijgt is bijna niet te beschrijven.

Onze dag bestond uit een aaneenschakeling van ontmoetingen met dieren. Er waren ook zo weinig mensen, dat maakte het nog persoonlijker. Het viel ons op dat alle dierenverblijven er fantastisch verzorgd uitzagen. Iedereen liep er relaxed bij en overal waren medewerkers van de Zoo die uit zichzelf van alles vertelden en alle tijd voor je namen als je een vraag had. De dieren zagen er zelf ook tevreden (voor zover je dat bij een dier kunt zien) en goed verzorgd uit, vonden wij.

Toen we de foto's van de koala en python gingen ophalen was er een foutje gemaakt. We hadden voor de python een grotere foto besteld. Dat stond niet op het bonnetje, dus er was bij de afrekening al een foutje gemaakt. Maar 'No worries', ondanks dat we het niet meteen aan konden tonen (later wel, toen vonden we ons eigen bonnetje terug) werd er meteen een grotere afdruk gemaakt en kregen we voor het ongemak de kleinere ook gewoon mee!

Voor wat dollars meer kon je ook het dierenziekenhuis bezoeken dat verbonden is aan de Australia Zoo. Toen we aan het einde van de middag alles gezien hadden, reden we naar het dierenziekenhuis toe. Daar waren ze op dat moment net klaar met de operatie op een vleermuis. Achter glas kon je de afrondingen aanschouwen en kwam de arts even naar ons toe met de vleermuis in een handdoek gewikkeld. Aan de andere kant kreeg een koala (aangereden door een auto) een medicijn via een injectiespuit in zijn mond. Hij at het met smaak op! Afijn, mooi om te zien dat er zoveel goed werk wordt verricht. Jullie kunnen je voorstellen dat we met een ongelooflijk voldaan gevoel die avond een camping opzochten. We staan hier op een geweldig plekje op een heuvel boven alle andere caravans in ons eentje. Nou ja, er lopen hier zo'n 15 ganzen om de hut heen, maar verder, heerlijk dus! Morgen weer een stukje verder omhoog langs de Sunshine Coast.

Pootjes en knuffels van ons!

De tocht der tochten

Zaterdag 1 mei

We verlaten Sydney alweer. Wat betreft de drukte is dat niet erg. We zaten op een camping in een buitenwijk, maar voordat je het gebied Sydney uit bent! We zijn de bergen ingereden en kwamen in het gebied New England. Hier hebben veel Schorse en Ierse immigranten zich gevestigd. We kwamen dan ook prompt in een Keltisch festival in Glen Innes terecht. Ook plaatsjes als Aberdeen en Stonehenge klinken ook wel erg Schots natuurlijk. Vanwege het festival waren alle campings en motels volgeboekt. Op één na en daar hadden we dus mazzel mee, vooral omdat het al donker was toen we aankwamen. We zaten op zo'n 1200 m hoogte en in een gebied waar de seizoenswisselingen heel duidelijk zijn, dus......brrr. Wel een heerlijke douche waar een enorme plens water uitkwam, zalig. Op de achtergrond waren doedelzakspelers aan het blazen en liepen er veel mensen in Schotse kleding rond. Het zag er allemaal erg gezellig uit. Glen Innes is vooral bekend om de zgn. Standing Stones, zeg maar een soort Stonehenge. 24 stenen in een cirkel die de uren van een dag voorstellen en een aantal stenen voor de seizoenen en de windrichtingen.

Zondag 2 mei

Na een onrustige nacht (huilende kinderen, blaffende honden en valse doedelzakkers) zijn we na het ontbijt en een lekkere lange douche verder naar het noorden getrokken. We kwamen al heel snel in Boonoo Boonoo NP, waar de Boonoo Boonoo Falls 210 m naar beneden storten. Lekker rustig, weinig mensen, heerlijk. Grenzend aan dit park vind je ook Bald Rock NP. Na Ayers Rock de grootste monoliet, alleen is deze van graniet. Er waren 2 wandelingen naar de top, eentje die er slingerend omheen ging en eentje waarbij je gewoon recht tegen de berg opliep! We liepen eerst een stuk door het bos en vervolgens doemde de berg voor ons op. Wow, dat is toch eigenlijk best wel steil! Het leek wel of iemand een enorme bak beton had neergestort. Hoe moet je hier omhoog??? Door middel van witte verfstippen was er een pad uitgestippeld. We begonnen vol goede moed aan de tocht der tochten naar de top. Halverwege stoppen om uit te hijgen en tja, dan kijk je even achterom en dan....... ja maar, dat is HOOG! We keken elkaar aan en klommen weer verder en dan hebben we het echt over klimmen, lopen op je tenen om omhoog te komen. Waar zijn we aan begonnen. Eenmaal boven bleken we niet boven te zijn. Het pad voerde ons nog verder via de achterzijde omhoog. We liepen over een rand.... Echt, als je hier uitglijdt, dan heb je niets om je aan vast te houden en vertel je het niet meer na. Toen we eenmaal echt op de top waren was het wel 360 graden een werkelijk prachtig uitzicht. New South Wales achter ons en Queensland voor ons. Beneden zag je het droogste regenwoud van Australië.

Even zitten, genieten, uithijgen en wat drinken. En dan? Ja, dan weer beneden, via dezelfde weg. Misschien ken je het gevoel van de eerste dag weer op de skies en voor een steile afdaling staan en denken; 'Haal ik dat wel?'. Dat gevoel hadden we nu allebei ook weer even. Over de rand kijken en denken: 'Hoe moet ik hier weer naar beneden?' Beneden aangekomen lijkt het wel of je over lucht loopt als je weer rechte grond onder je hebt en vervolgens gaan je benen trillen en slap aanvoelen, zeg maar zwabberen. Wat een adrenaline giert er dan toch door je lijf! Weer in de auto sprongen er opeens 2 kangoeroes voor de auto, maar natuurlijk.

De streek New England en de staat New South Wales hebben we achter ons gelaten, we zitten nu in Queensland in het plaatsje Yarraman, ter hoogte van Brisbane. Morgen vroeg op, want 'Crikey!', we gaan naar Australia Zoo, de dierentuin van Steve Irwin.

52 graden(steil!) naar beneden en weer bijkomen in Sydney

G'day allemaal. We hebben weer ontzettend veel gezien en dat in zo'n korte tijd! We hebben Koninginnedag in Sydney gevierd. Hopelijk hebben jullie net zo genoten als wij. De foto's komen later.

Dinsdag 27 april

Nu lijkt de tijd toch wel heel snel te gaan. Gelukkig mogen we nog 3 weken van Australië genieten. Vandaag werd een rijdag. De Australische Alpen zijn mooi, maar ook koud. Onderweg hoorden we op de radio dat er die nacht al de eerste sneeuw was gevallen in de bergen. De rit naar Canberra was wel weer erg mooi en ook rustig. In Gundagai zijn we gestopt en hebben we even rondgelopen. Toen we in Canberra ACT (= Australian Capital Territory) aankwamen werd het verschil met bijv. Melbourne of Adelaide al snel duidelijk. Niet te druk, geen skyline van hoge gebouwen en ook geen 6-baanswegen naar de stad toe. We vonden de camping al snel, niet te ver van het centrum en hebben een plan gemaakt voor morgen, want we willen hier een hoop zien. Op de camping is een steakhouse, waar we lekker hebben gegeten. Na het eten een filmpje gekeken (Australia, gaat over de outback in het NT van Australië met Nicole Kidman en Hugh Jackman (mmm)) en toen lekker ons bedje ingedoken.

Woensdag 28 april

Wakker worden in het zonnetje is toch wel heel erg prettig. We zijn gauw op pad gegaan om de stad te verkennen. Eerst door de wijk Yarralumla gereden, de ambassadewijk. De Nederlandse Ambassade zag er ingetogen uit, terwijl bijv. de Chinezen en de Mexicanen zich behoorlijk hadden laten gaan in hun architectuur. Pagodes en Azteekse tempels alsof je in het land zelf was! In deze wijk is trouwens ook de ambtswoning van de premier. Afijn, na dit staaltje van patriottisme hebben we het Parliament House bezocht. Eerst door een grondige securitycheck, waarbij John zijn multitool moest afgeven om hem aan het eind van het bezoek weer op te mogen halen, en vervolgens de lift naar het dak genomen. Vanaf hier had je een prachtig uitzicht op de stad en Lake Burley Griffin, vernoemd naar de Amerikaanse architect die in 1911 de ontwerpwedstrijd van de stad heeft gewonnen. In dit meer is de Captain Cook Memorial Jet, die spuit een waterstraal van 137 m de lucht in. (Die zagen we gisteren al, maar vandaag bleef de spuit dicht) Op het dak staat een stalen vlaggenmast van 81 m hoog. Best indrukwekkend als je daar onder staat. Verder mocht je zo ongeveer overal komen, dus ook in The Senate en in The House of Representatives, zeg maar de Eerste en de Tweede Kamer. In de foyer stellen de grijsgroene marmeren pilaren een eucalyptusbos voor. Boven de ingang zie je een emoe en een kangoeroe in de skeletachtige stijl van de Aboriginaltekeningen. Binnen kon je trouwens ook de officiele spijtbetuigingsbrief van Australië aan de Stolen Generation bezichtigen. Al met al een indrukwekkend bezoek. Aan de overkant zag je het oude Parliament House, nu ook open voor publiek. Het Australian War Memorial aan de overkant van het meer werd gebouwd ter nagedachtenis aan alle Australische soldaten die gestorven zijn voor hun land. In de Hall of Memory zie je een prachtige gouden koepel die versierd is met een reusachtig mozaïek, deels gebouwd door oorlogsweduwen. Wij vonden het behoorlijk indrukwekkend, net als de Pool of Reflection met de eeuwige vlam erin. In de zijgebouwen zit een ge-wel-dig museum die de diverse oorlogen behandeld. Heel erg mooi opgezet allemaal. Er lopen veel vrijwilligers rond die je echt alles kunt vragen. Er waren vandaag veel scholen op bezoek en we kregen daardoor een hoop informatie mee door de diverse rondleidingen. De stad is nog heel erg jong en dat merkte je ook wel. Het heeft iets dorpsachtig doordat er geen torenflats zijn. Overal waar je komt is het ook zo schoon. Aan de rand van het meer is Blundell's Cottage. Dit is bewaard gebleven om te laten zien hoe het leven er hier uitzag voordat de stad werd gebouwd. Canberra is nl. begonnen als een schapenfarm.

We zijn weer in de auto gestapt en hebben Canberra achter ons gelaten. 3 uurtjes verderop kwamen we in het gebied van The Blue Mountains. Door middel van steile, slingerende wegen kwamen we op hoogtes van zo'n 1200 m. WAUW, GAAF! Wat een prachtige omgeving is dit. We staan nu in Lithgow op een camping en morgen gaan we dus The Blue Mountains verkennen.

Donderdag 29 april

Het wordt een prachtige dag vandaag, de lucht is helderblauw en het zonnetje brandt lekker. Voordat we echt de ‘blauwe bergen' gaan zien zijn we eerst naar het interactieve informatiecentrum geweest voor wat informatie en om wat meer te weten te komen over de diverse punten waar we gaan kijken. Er zijn 2 hele verschillende valleien met bergen eromheen waar je mooie uitkijkpunten hebt en wandelingen kunt maken. De Grose Valley en de Jamison Valley. Bij Govetts Leap hadden we een adembenemend uitzicht. Dit hadden we eigenlijk niet verwacht, hier zagen we ook de Bridal Falls. Het leek wel of het water in slowmotion naar beneden kwam. Na een mooie wandelingkwamen we bij Evans Lookout. Tjonge wat kon je hier ver kijken. Verderop in het plaatsje Katoomba (dit betekent ‘vallend water') kwamen we bij het zeer toeristische Echo Point. Hier zijn The Three Sisters te zien. Volgens de Aboriginallegende zijn het drie zusjes die door hun vader zijn opgesloten om ze te behoeden voor een bunyip (monster). Uiteraard zijn we wel naar deze Three Sisters geweest. Via The Giant Staircase kwamen we in het eerste 'zusje'. Wat ook zeer toeristisch was, maar ook heel erg leuk was de Skyway en de Scenic Railway. Met een glazen vloer 270 m boven het dal en dan stil blijven hangen om zo extra van het uitzicht te kunnen genieten. Weer terug namen we het treintje naar het dal. 52 graden omlaag! Nou, dat lijkt dus wel steil omlaag! Deze Railway is rond 1880 aangelegd om mijnwerkers naar de steenkoollagen in het dal te vervoeren. Na deze duizelingwekkende rit hebben we een paar prachtige wandelingen in het regenwoud in het dal gemaakt. Met de Scenic Skyway zijn we weer net zo steil omhoog gegaan. Geweldig. Verderop in het mooie stadje Leura kun je schitterende oude huizen bewonderen. Het lijkt net op de jaren twintig. Bij Sublime Point, het woord zegt het al, heb je een subliem uitzicht. Direct uit de Blue Mountains kom je meteen in de drukte van Sydney terecht. Brede snelwegen, tolwegen en heel veel verkeer. In Noord-Sydney hebben we een camping in een Nationaal Park uitgezocht. Lekker rustig, veel dieren op de camping en met het openbaar vervoer naar de stad is toch wel prettig. Toen het donker werd en we met een ijsje door het park liepen zagen we liereekhoorns (lijken op opossums) en een beest waarvan we de naam nog steeds niet weten. (Ondertussen weten we dat het een koeskoes was).

Vrijdag 30 april, Koninginnedag

Sydney Baby! Met de trein naar Circulair Quay, we waren er zo. Natuurlijk zijn we eerst naar het Opera House geweest. Vanaf een afstandje het gebouw bewonderd en toen er naar toe gelopen. Aan de andere kant zijn de botanische tuinen en kun je Mrs Macquaries Chair bewonderen, een in de rotsen uitgehouwen bank met uitzicht over de haven. In de botanische tuinen zagen we heel veel verschillende soorten vogels, groot en klein en allemaal apart! Vervolgens naar De Sydney Harbour Bridge. We zijn er helemaal overheen gelopen, ondertussen genietend van alles om ons heen. Natuurlijk is het uitzicht vanaf de brug op het Opera House het mooist! In het Sydney Observatory kon je op verschillende manieren kennismaken met diverse astronomische instrumenten. Susannah Place in de wijk The Rocks is een rijtje van 4 woningen uit 1844. Het ziet er zeer oud uit en toch werd daar tot 1990 in gewoond. We zijn weer terug gewandeld, nu het centrum in en naar Kings Cross. Sydney is héél erg groot! We voelden onze benen flink. Weer terug op Circulair Quar hebben we een restaurantje uitgezocht met uitzicht op de brug. Alles was prachtig verlicht. Helemaal goed natuurlijk. Zeer moe, maar voldaan hebben we de trein weer terug naar de camping gepakt.

Morgen gaan we op weg naar Queensland, niet via de kust maar door het binnenland, lekker rustig.

Aussie groetjes van ons.

Melbourne

Vervolg zaterdag 24 april

Via Geelong kwamen we in Melbourne. De camping was prachtig en ook hiervandaan konden we makkelijk met de bus naar het centrum. De golden mile heritage walk in het centrum duurt zo'n 2 à 3 uur en brengt je met verhalen uit het boek langs alle belangrijke gebouwen en gebeurtenissen. Leuk om te doen. Je kon de wandeling via het boek volgen, maar ook d.m.v. de koperen rondjes in de stoeptegels. The Block is een enorm groot overdekt winkelcentrum dat , de naam zegt het al, een heel blok overspant. In de 19-de eeuw zeiden de dames vaak: 'Let's do the Block today', vandaar dat deze naam is blijven hangen. Ook hier, net als in Adelaide, veel oude en nieuwe gebouwen door elkaar. De Rialtotorens zijn de hoogste gebouwen van de stad. Het viel ons op dat er ongelooflijk veel bruidsparen waren vandaag. Op elke hoek, bij elk belangrijk gebouw zag je weer een stel. Op de trappen van het parlementsgebouw stonden zelfs 3 bruidsparen!

‘s Avonds lekker gegeten in de stad en toen naar Flinders Street Station en Federation Square gelopen. Leuke, gezellige ontmoetingsplaatsen. Op de camping nog even een biertje genomen en erin gedoken.

Zondag 25 april

Half 9 wakker! Dat is ons nog niet eerder gebeurd. Het is hier ook wel heel erg stil op de camping. Uitgebreid ontbeten in de luxe kampkeuken en toen zijn we met de auto op pad gegaan. We wilden een rondrit maken door de Macedon Ranges, een prachtig natuurgebied met veel leuke dingen om te zien onderweg. We zijn eerst bij The Organ Pipes gestopt. Een gebied waar veel lava heeft gestroomd en is gestold tot basaltstaven, zodat het eruit ziet als......Volgende stop werd Mt Macedon. Hier was een ceremoniële kranslegging bij het War-memorial, een huizenhoog kruis bovenop de berg, want het is vandaag ANZAC-day. Zeg maar een soort 4 mei. Hier had je ook een geweldig uitzicht over de Ranges en heel in de verte kon je de skyline van Melbourne zien. We hebben bij zo'n ouderwets theehuisje koffie gedronken met een apple/cinnamon muffin erbij, mmmm! Een half uurtje verder weg was Hanging rock, ook hier speelde lava weer een rol, waardoor er een berg is ontstaan, die uit allemaal rotsblokken bestaat. Hier is de film Picknick at Hanging Rock opgenomen. De wandeling naar de top was steil en niet makkelijk, maar ook hier was het uitzicht weer geweldig. Op de weg terug nog langs wat watervallen en door een goudzoekersstadje gereden, maar door ANZAC-day was alles helaas dicht. We zijn binnendoor terug gereden naar Melbourne, met veel kangoeroes in de bossen en weilanden langs de weg. ‘s Avonds even naar de Mac gewandeld voor een kopje thee en een ijsje, konden we ook nog even internetten.

Mandag 26 april

Voordat we Melbourne weer zouden verlaten wilde Ingrid eerst nog naar Melbourne Park, de tennisbanen van het Australian Open, want die waren in het weekend gesloten. Dikke pech, dacht ze, want ze waren vandaag ook gesloten! Bij het hek stond een aardige meneer die het teleurgestelde gezicht zag en na een praatje toch even gauw het hek opendeed! Het grote stadium bleef gesloten, maar het Margareth Court ging open, gauw even wat foto's gemaakt en wat sfeer opgesnoven en weer weg. Langs de Australian Open Walk stonden allemaal borstbeelden van Australische kampioenen. Gaaf om te zien. De aardige meneer werd bedankt en we konden weer op pad. Door de Dandenong Ranges en leuke kleine dorpjes stopten we in Glenrowan. Hier werden we opgewacht door een meer dan levensgroot beeld van Ned Kelly, de beroemdste bandiet van Australië. In dit stadje werd hij, na een lange klopjacht, uiteindelijk opgepakt. In Beechworth (waar we nu op de camping staan) werd hij berecht en in Melbourne is hij in september 1880 opgehangen. The Last Standing wordt hier dagelijks nagespeeld voor de toeristen en de winkeltjes staan vol met allerlei Ned Kelly hebbedingetjes. Leuk om even doorheen te lopen. Zoals hierboven al stond, staan we nu op een camping in Beechworth. Dit is ook een goudzoekersstadje, maar dan eentje die bijna alle gebouwen van toen nog heeft staan. Hotels met van die brede veranda's en het granieten bankgebouw bijvoorbeeld. Het lijkt wel of je een stap terug in de tijd neemt, ware het niet dat je overal auto's voor de gebouwen ziet staan. De camping ligt aan een meer en aangezien we nu in de Australische Alpen zitten en het hier herfst is, wordt het hier ‘s avonds KOUD! Je krijgt bijna de neiging om met de auto linea recta naar het warme noorden te rijden. Het is dat er nog zoveel moois te zien is totdat we weer in het warme Queensland zijn. Met een koude neus en koude vingers van het typen zeggen we welterusten, bibber de bibber.......

Autopech, The Grampians en The Great Ocean Road

Maandag 19 april

Ontbijten, tas inpakken en met de bus naar het centrum. Bij Rundle Mall uitgestapt, hét winkelgebied van Adelaide. Toegegeven, het zag er ook geweldig uit. Wij gingen er voor een cappuccino en om even te kunnen internetten. Wel de straat doorgelopen en toch nog een leuk jurkje gekocht (het is uitverkoop in Australië..........) Adelaide is met een bepaalde gedachte ontworpen. Het is de enige staatshoofdstad die door vrije kolonisten is gesticht. Je kon er wonen door een perceel te kopen in een van te voren ontworpen stad. Het centrum is klein, daar omheen alleen maar parken en daar buiten de rest van de wijken en de voorsteden. In het midden vind je Victoria Square en daaromheen in het vierkant nog weer 4 grote, groene pleinen. Vanaf Victoria Square hebben we de tram gepakt naar Glenelg. Dit ligt aan zee en hier kwamen de immigranten aan. Het was bijna exact een kopie van Brighton, Engeland. Alleen is het klimaat hier prettiger. Toen we over de pier liepen zagen we onder ons opeens een enorme pijlstaartrog. En dat in nog geen meter diep helder water. WAUW! Al gauw zagen we er nog één en liep de pier vol met kijkers. We waren er net op het juiste moment. Weer terug in de stad zijn we naar het Immigratiemuseum geweest. Veel bijzondere verhalen, ook over de Stolen Generation (Aboriginal-kinderen die bij hun ouders werden weggehaald en 'westers' opgevoed moesten worden). Na het museum een eettentje opgezocht en de bus weer terug genomen naar de camping. Daar hebben we een wijntje open getrokken, wat toastjes erbij, een filmpje en we hadden onze eigen drive-in. Gisteren hadden we kennisgemaakt met een groepje Chinese jongeren en die vonden het helemaal geweldig dat we zo zaten te kijken naar een film. (gewoon buiten op tafel voor de camper, voor ons niet zo bijzonder...)

Dinsdag 20 april

Geroosterde broodjes voor het ontbijt, bijna elke kampkeuken heeft een broodrooster staan. Spullen weer inpakken en eerst even langs Kea voordat we verder gaan. Dat even werd wat langer, want ze wilden de auto maar liefst een hele dag houden om het te repareren. Dat was een domper, want we wilden toch echt verder. Als troost kregen we een super-de-luxe camper mee voor een nacht. We hebben wat spulletjes gepakt (hoe vaak hebben we dat al niet gedaan?) en een nachtje op een camping in Glenelg geboekt. Aan zee, het was lekker weer, dus hebben we van de nood maar een deugd gemaakt. Gewoon een dagje verplicht rust en niets doen. Lekker in de zon gelegen, langs het strand gelopen en in een beachtentje wat gegeten. In de camper is ook tv, dus hebben we ook wat wereldnieuws gekeken en verder wat gepuzzeld en spelletjes gespeeld. Kea belde aan het eind van de dag dat we de auto de volgende ochtend weer op konden halen.

Woensdag 21 april

Geen ontbijtspullen in de camper, want die liggen natuurlijk allemaal in onze eigen auto. Tja, dan maar ontbijten in een restaurant (hè, wat naar....) Dus dat werd heerlijk uitgebreid pannenkoeken, toast, vers fruit en yoghurt. Na het ontbijt naar een heel groot winkelcentrum naast het vliegveld, daar hebben we wat boodschappen gehaald en toen naar Kea om de auto weer op te halen. Hij was weer helemaal in orde en we konden ook gelijk een schoon dekbed, handdoeken en lakens meekrijgen, toch wel makkelijk zo, scheelt weer een was.

Afijn, Adelaide hebben we achter ons gelaten en we zijn via een aantal dorpjes, o.a Murray Bridge, waar we lekker koffie met wat lekkers hebben genomen, naar Horsham gereden. Horsham ligt aan de voet van The Grampians, de uitlopers van The Great Dividing Range en we hebben hier een leuke kleine camping gevonden. Morgen het NP in en dan hopen we morgenavond in Portland te zijn, het begin van The Great Ocean Road.

Donderdag 22 april

Voordat je kon gaan douchen moest je je eerst een weg banen door allemaal dode vliegjes. Waar die toch allemaal vandaan kwamen! De wc-bril, de wasbakjes, de douchecabines, echt alles zat onder. Dat hebben we ook nog niet eerder meegemaakt. Maar goed, na het ontbijt vertrokken we naar The Grampians. Zeer, zeer indrukwekkend. Eerst naar The McKenziefalls. Een wandeling van ongeveer een uur naar diverse lookouts. Door het bos, waar we veel verbrande bomen zagen. Hier groeien ook de zgn. kangaroo-tails. Dit zijn planten waar uit het midden een lange stam groeit die lijkt op een... jawel , een kangoeroestaart. Grappig om te zien. De volgende stop: The Balconies. WAUW!!! Eerst een pittige wandeling en vervolgens beloond worden met een spectaculair uitzicht. Dit hadden we helemaal niet verwacht toen we The Grampians inreden. Zulke hoge bergen om een dal heen met een meer, prachtig gewoon. Hierna zijn we al slingerend door de bergen gereden, natuurlijk namen we de scenic drive. Weer uit het NP reden we door allerlei stadjes en dorpjes weer richting de kust. In Hamilton gestopt voor koffie en lekkers. In Portland een camping opgezocht. Direct aan zee, klein, gezellig en een fantastisch uitzicht vanuit de kampkeuken op de zee. Tijdens het koken kwamen er meer mensen. Australiërs gebruiken alleen maar de bbq, nooit het gasfornuis en kijken altijd verwonderd naar onze aardappeltjes, met salade en vlees. Deze keer was dat niet zo, want het waren geïmmigreerde Nederlanders. 'Ah, de jus over de aardappels, dat hoort erbij', hoorden we in dialect. Grappig. Een heel gesprek later weet je vervolgens alles van deze mensen. Zo gaat dat. Morgen beginnen we aan The Great Ocean Road. We zijn heel benieuwd, want ze (en onze reisboeken) zeggen dat dit één van ‘s werelds mooiste autoroutes is. We zullen zien.

Vrijdag 23 april

Wakker worden terwijl het regent is nooit leuk, maar dat het de hele dag door blijft regenen is echt niet leuk. Het kleurt de dag iets minder mooi, maar The Great Ocean Road blijft spectaculair! Regenjas aan en we zijn bij elke bezienswaardigheid de auto uitgestapt. Eerst een wandeling gemaakt rond een uitgedoofde krater van een vulkaan. Hier zagen we emoes en kangoeroes lopen. Altijd weer leuk. De eerste echte attractie van de route was The Bay Of Islands. Dat zijn rotsformaties die uit de zee omhoog komen. The Bay of Islands lijkt op The Twelve Apostels, maar schijnt minder bekend te zijn. Nou, het is echt een bezoek waard geweest. Prachtige uitzichten langs de kust. Naarmate we verder kwamen, werden wij helaas steeds natter, maar de route gelukkig steeds mooier. Dorpjes die van origine door walvisvaarders werden bewoond met historische haventjes en huizen. Erg leuk. The twelve Apostels is geweldig om te zien (het zijn er geen 12 meer....) en we zijn vandaag gestopt in Cape Otway. Ongeveer halverwege. Een deel van de route is afgesloten vanwege het slechte weer en we hopen dat het morgen open zal zijn. Helaas geven de weerberichten niet veel goed nieuws. Maar goed, in Cape Otway zijn we naar de vuurtoren geweest. Het is een zeer ruig gedeelte van de kust en met dit weer (regen en wind) begrijpen we ook waarom. Toen we bovenin de vuurtoren waren en buitenom een rondje liepen, moest je je echt vasthouden aan de reling. Tjonge, wat een geweld! De vuurtoren is de oudst bewaarde en werkende vuurtoren van Australië en gebouwd door gevangenen in 1848. Op het terrein horen ook een aantal bijgebouwen, nu ingericht als museum. Erg leuk om te zien. In het cafeetje hebben we heerlijke koffie gedronken en kregen we zelfgemaakte appeltaart en kokostaart. Héérlijk! De camping in Cape Otway heet Bimbi en is bekend om ‘het slapen onder de koala's'.Inderdaad staan wij hier onder eucalyptusbomen met koala's erin. Heel gaaf natuurlijk. Morgen de tweede helft van de route.

Zaterdag24 april

Hoera, de zon schijnt weer! Gauw ontbijten en op weg. We hebben wel samen met de koala's gegeten, want die liepen over de takken boven ons. Gezellig. Deze tweede helft bestaat vooral uit ruige kust aan onze rechterhand en regenwoud aan onze linkerhand. We zijn veel van de weg afgegaan om naar mooie lookouts te rijden of te wandelen. In Fair Haven lekker op het strand gelopen. Vlak voor Torque was een golfterrein waar honderden kangoeroes lopen om het gras kort te houden. Prachtig om te zien. Vlak bij Lorne was het monument van The Great Ocean Road; een beeld van de wegenbouwers en een houten bord over de weg met de naam Great Ocean Road erop. Addis Point gaf een mooi zicht op de kliffen. Hier is het begin van de geboorte van de nieuwe Twelve Apostels te zien. Al met al dus een zeer indrukwekkende route. We zitten nu op het eindpunt van de route een heerlijk bakkie te drinken met een snee warm bananenbrood. We gaan zo op weg naar Melbourne. De foto's van deze trip komen de volgende keer.

Knuffel vanuit Down Under !

Van Ayers Rock tot Adelaide

Woensdag 14 april

We hebben heerlijk geslapen, dat begrijpen jullie natuurlijk wel. De lucht was weer prachtig blauw en het zonnetje scheen. Na het ontbijt koffie gehaald in het Maccafé (gratis internet) om het verhaal op de site te zetten. Daar zagen we onze redders James en Emma met een aantal collega's. Na een prettig gesprek gingen we op pad. Vandaag hebben we als eindbestemming Ayers Rock/Uluru. Onderweg hebben we nog een klein stukje omgereden om de Meteor Craters te bekijken. We kwamen er aan met een wat ouder koppel die blij waren dat we voor ze uit reden, want op bepaalde plekken was de weg modderig en hij was erg bang om vast te komen zitten. Wij vertelden daarop ons verhaal waarop de vrouw uitriep: 'Oh, zijn júllie dat, dat las ik vanochtend in de krant!' Heel apart natuurlijk. Je kon om de kraters heen lopen en je had een prachtiguitzicht. Op de terugweg naar de snelweg zagen we nog een hele grote dingo oversteken. Wat een bakbeest was dat!

Voordat je bij Ayers Rock bent kom je eerst een andere berg tegen, Mnt Connor, die van een afstand wel eens wordt verward met Ayers Rock. Daar zagen we ook boven ons een adelaar vliegen die heel lang boven ons bleef cirkelen, geweldig! Zo'n 15 km voor de rots is er het Ayers Rock Resort, een klein dorp met alleen maar vakantiehuizen, hotels en een camping. We hebben ons ingecheckt en zijn gelijk weer vertrokken naar het NP om de rots van dichtbij te kunnen zien en de zonsondergang. Het kaartje om in het park te komen is drie dagen geldig, handig. Er is een speciale sunset-carpark om de rots op z'n mooist te kunnen zien met zonsondergang. We waren er al 2 uur van te voren en al heel snel zat het er helemaal vol met mensen van over de hele wereld. Stoelen, wijn en hapjes werden er bijgehaald en het werd een zeer gezellige bedoening. Iedereen praatte met iedereen en tussendoor werden er foto's gemaakt. Één vreselijk nadeel: de VLIEGEN!!! Van die hele kleine vliegen die van Deet lijken te genieten en in je oren, ogen en mond willen kruipen. Hier hebben we de vliegennetjes opgezet en een zucht van verlichting geslaakt, wat een ellendige beesten, je wordt daar dus echt gek van! Ingrid zat heerlijk hoog op de motorkap van de auto, recht voor de rots te genieten en gesprekken te voeren, terwijl John de camera een mooi plekje gaf en natuurlijk ook met iedereen aan het praten was. De rots is in die paar uur echt veranderd van rood naar paars naar bijna zwart, weer naar rood/oranje en vervolgens was het donker. De lucht was helemaal helder, dus jullie kunnen je voorstellen dat we zaten te genieten. Terug op de camping lekker gegeten en straks weer vroeg naar bed, want morgen willen we de zonsopgang en de rots van dichtbij zien en er wandelen.

Donderdag 15 april

De wekker ging al om 5.00 uur. Het was moeilijk wakker worden, maar het moest. Ayers Rock zien bij zonsopgang doe je maar één keer. Alle spullen opgeruimd, ontbijten doen we later wel en weg. Er was nog maar één andere auto op de sunriseplek, maar al gauw stond de hele parkeerplaats vol en kwam ook de ene bus na de andere. We zochten een mooi plekje uit en ook nu zag je de kleuren van de rots heel snel veranderen. Na een uurtje zijn we weer weggereden. Nu naar Ayers Rock zelf om het eens van dichtbij te zien. We zijn er helemaal omheen gegaan en hebben een paar wandelingen gemaakt naar wat bijzondere kenemerken, zoals rotstekeningen van de Aboriginals en een bron (Mutijula) diep verstopt onderaan de zuidkant van de rots. Vervolgens zijn we naar De Olga's gereden (Kata Tjuta, wat 'veel hoofden' betekent). Dit is een groep van 36 zandsteengebergtes. De grootste, Mount Olga is nog eens 200 m hoger dan Uluru (Ayers Rock) We hebben er een prachtige wandeling gemaakt, de Walpa Gorge. Tussen 2 kloven in via een soort maanlandschap kwamen we tot in de Olga's. Heel erg mooi! Het is een kleurenpracht om de blauwe lucht in combinatie met die rode rotsen en de groene begroeiing te zien. Vogeltjes fluiten, watertjes die je hoort stromen en je waant je bijna in de hemel!

Op de terugweg naar de Stuart Highway zagen we een groepje wilde dromedarissen lopen. Dat is weer eens wat anders dan een kangoeroe of een koe op de weg! Het zijn grote beesten en ze staken een paar keer over de weg heen en weer. We hebben ze goed kunnen bekijken. Nu zitten we op een camping in Erldunda en morgen rijden we naar Coobers Pedy.

Vrijdag 16 april

Gisteravond na het douchen kwam John helemaal opgetogen terug. Hij liep terug naar de auto en daar stond ineens een kangoeroe voor hem. John stak zijn hand uit en de kangoeroe liep naar hem toe en snuffelde aan zijn hand. Vervolgens liet hij het toe om geaaid te worden! Vanochtend was de kangoeroe er weer en konden we ook nu naar hem toe lopen en (voorzichtig natuurlijk) het beessie over z'n rug aaien. Zijn staart is, net als zijn rug, heel erg zacht, maar op het moment dat hij weg wil lopen verandert diezelfde staart in één bonk spieren. Heel bijzonder.

De rit van vandaag ging door woestijngebied. Painted Dessert en The Breakaways. Zover je kunt kijken 'a whole lot of nothing'. Wel hier en daar wat rookpluimen en wervelwindjes. We hebben een loop gereden voor 4WD-ers om echt in het hart van deze woestijn te komen. In The Breakaways is de film Mad Max met Mel Gibson en Tina Turner opgenomen. Wat voel je je dan ongelooflijk klein als je hier in dit gebied staat. Het is eigenlijk niet te beschrijven. We hebben er foto's van gemaakt en hopelijk komt het een beetje over. Hier was ook het kruispunt met het zgn. Dog Fence. Een hek van 5600 km lang om de dingo's aan de noordzijde en de schapen aan de zuidzijde te houden. In Coobers Pedy hebben we een tour voor morgen geboekt. Dan gaan we wat van het ondergrondse leven zien en naar een opaalmijn buiten de stad.

Zaterdag 17 april

Om half 9 stapten we zo vanuit de camper in de tourbus. Rudy, de tourleider, was zelf een zgn. opalminer voor 30 jaar. Hij wist er zoveel over te vertellen! We reden eerst door de stad en Rudy vertelde van alles over de gebouwen en de huizen onder de grond. Die worden dug-outs genoemd. In Coober Pedy wonen zo'n 50 nationaliteiten. Er zijn 4 verschillende kerken en die zijn allemaal ondergronds. Wij bezochten er één. Bizar om in zo'n ondergrondse kerk te staan. Deze dug-outs zijn gebouwd omdat het in de zomer 50 graden overdag is en ‘s nachts is het rond de 0 graden. Ondergronds heerst het hele jaar een temp. Van 24 graden. Zeer prettig dus. We reden langs een opaalmijngebied, waar je heuvel na heuvel zag. Naast elke heuvel vind je een gat van 20 m diep. Er zijn in Coober Pedy 265.000 van zulke gaten. Overal wordt je gewaarschuwd; niet rennen, niet achteruit lopen, etc. Er zijn al heel wat mensen overleden die in zo'n gat zijn gevallen. We hebben ook een ondergrondse woning kunnen zien. Best groot en zeker niet ongezellig. Een museum (ondergronds natuurlijk) als afsluiting en we werden weer keurig teruggebracht. Even boodschappen doen, tanken, pinnen en op naar Port Augusta. Dit was best een zware rit, want er was maar één roadhouse onderweg en dat voor een route van 540 km! Wel heel veel te zien aan verschillende landschappen onderweg. In Port Augusta pakten we de eerste de beste camping, want het was al 6 uur. Morgen naar Adelaide.

Zondag 18 april

Heerlijk geslapen en wakker worden met een prachtige lucht. Eerst even naar McDonalds voor een lekker bakkie cappuccino en even op internet kijken. Vervolgens naar The Remarkable Mountains. We zitten hier aan de Spencer Gulf en vanuit Hancooks Lookout was dat heel mooi te zien. Je kon heel erg ver kijken. We hebben de verrekijkers er bij gepakt en een hele tijd om ons heen gekeken. Toen het NP in. We hebben 2 wandelingen gemaakt die uitkeken over Alligators Gorge. Niet omdat er ‘alligators'' zitten, maar omdat een Aboriginal genaamd Ali hier jaren lang op schapen heeft gepast. Op de weg terug uit het park roken we een branderig luchtje en de handrem deed het niet meer. Auto aan de kant, krik eronder, banden eraf en, het is niet waar, de handrem zat vast. De rem was bloedheet. John heeft de rem weer losgeklopt, banden er weer onder en in Adelaide gaan we wel even langs een Kea-vestiging. We zijn via een toeristische route naar Adelaide gereden. Door heel veel gezellige kleine dorpjes, wijnvalleien en glooiende heuvels. Het had wel wat weg van Luxemburg. In Adelaide, net buiten het centrum, hebben we 2 nachtjes op een camping geboekt en gelijk een dagkaart gekocht voor het openbaar vervoer. Morgen dus met de bus naar het centrum en de stad onveilig maken.

See ya

Reddingsoperatie - het verhaal

Zaterdag 10 april

Wat een heerlijke camping, gisteravond in de beachbar een wijntje gedronken (wel tussen de giftige padden, maar ach...), daarna douchen en naar bed. Hoe kies je een douche uit? In ieder geval één die er schoon uitziet en zoveel mogelijk beestvrij is, want je wilt toch wel een beetje privacy. Afijn, ik vond een goede douche, hing m'n handdoek aan het haakje, zette m'n toilettas op het plankje, trok m'n kleren uit, hé, geen douchegordijn, dan wordt alles zo nat. Dus verhuizen naar de volgende. Ja, deze heeft een douchegordijn. Handdoek aan het haakje, toilettas op de plank, kleren uit, douche aan, verdorie, geen douchekop! Dus weer naar de volgende, nu eentje met kikker, dat werd dus gezellig samen douchen......Na deze 'opkikkerende' douche lekker slapen. De volgende morgen een prachtige zonsopgang, precies voor ons op het moment dat we wakker werden. Geweldig natuurlijk. Ontbijten, spullen inpakken, auto 'inklappen' en gaan. Vandaag en morgen een lange rit voor de boeg. Eerst maar eens door het Jeannie Gunn-parkje gelopen. Zij is de schrijfster van het beroemde Australische boek ‘We of the never-never'. Zij en haar man woonden in Mataranka en Jeannie heeft het leven en de mensen daar beschreven. Daarna een lange reis van 600 km naar Tennant Creek, onderweg in een typische Australisch roadhouse koffie gedronken. We zagen het richting Tennant Creek al wat donkerder worden en eenmaal op de camping besloten we gauw te eten en ons op te sluiten want ja hoor, in het zeer droge centrum van Australië kwam een enorme thunderstorm en wat voor één!

Zondag 11 april

De volgende ochtend was het weer droog en zagen we op de weg het resultaat van de storm, heel veel floodings. Afijn, gelukkig was het weer droog en konden we 100 km verder naar de Devils Marbles, grote ronde rotsblokken balancerend op andere rotsen, een prachtig gezicht.Dit keer in een roadhouse koffie gedronken met een eigenaar die alles, maar dan ook alles liet zien wat hij van Nederland had, het leek wel een museum bij hem binnen. Aan het einde van de middag kwamen we aan in Alice Springs. 2 nachten geboekt en gelijk al bij de buren op de koffie, gezellig.

Maandag 12 april en Dinsdag 13 april

Lekker vroeg op en de stad verkennen. We liepen de zgn. Heritage Walk langs allerlei gebouwen. Rond een uur of 11 besloten we een trip naar de East McDonnell Range te maken. Die zouden we eigenlijk de volgende dag doen, maar Alice Springs is niet zo groot, dus...Een mooie, speciaal voor 4WDauto;'s gemaakte rit, de Binns Track reden we. Altijd van te voren informeren of het kan, dat hadden we al gedaan en de weg was open. we kwamen al vrij snel in Emily's Gap, een mooie kloof met een helder watertje waar je door heen kon lopen. Vervolgens een kilometer of 75 off road. We passeerden 3 keer een brede rivier (ong. 75 tot 100 m) die normaal droog staat, maar door de heftige regenval nu voor ongeveer de helft van de breedte onder water stond. De regel is dat je uitstapt, het water op diepte controleert en de bodem op hardheid en dat doe je dus. Dat ging 3 x goed, maar bij de 4^de crossing liepen we dus vast. Half 2 en we konden geen kant meer op. Wat doe je dan? Je gaat graven, graven. Je zoekt naar boomstronken en grote platte stenen. Maar je ligt wel op je buik in het water. Na een paar uur hard gewerkt te hebben om wat grip onder de banden te krijgen probeer je weg te komen, maar het lukt je gewoonweg niet. Ingrid zag op de kaart dat zo'n 8 km verder langs de weg een rondhouse(je) was. Dat moest voor donker wel te bereiken zijn en je hoefde dan niet van de weg af (veiligheid voor alles). John bleef ondertussen proberen om het zand onder de auto zo veel mogelijk weg te graven. Na 3 kwartier, stevig doorlopen kwam Ingrid pas bij het bord, nog 8 km te gaan en ze stak een rivier over die je onmogelijk met een auto kon oversteken. De beslissing is dan om terug te gaan, zodat je voordat het donker wordt weer bij de auto bent en je niet in het donker langs de weg hoeft. Bij de auto aangekomen samen weer verder graven (we hebben allebei onze armen vol schrammen en blauwe plekken zitten) tot het echt donker werd. Ja en wat moet je dan? In de auto wat proberen warm te worden, want het koelt behoorlijk af ‘s avonds en we waren natuurlijk nat tot op het bot. We hadden genoeg water bij ons en bevonden ons niet in een levensbedreigende situatie volgens de regels en dus mochten we niet ons alarmbaken inschakelen. De lucht zag er wel wat dreigender uit en we wisten dat als het zou beginnen te spetteren, het niet lang zou duren voordat het water uit de bergen door de rivier zou gaan stromen en dan is het: weg auto. Dus besloten we de rugzakken in te pakken en alles leeg te halen zodat we snel weg konden gaan als dat zou moeten. Tijdens de nacht (die dus al om 19.00 uur begon) was er altijd één van ons wakker om de boel buiten in de gaten te houden. Het kwam er eigenlijk op neer dat we allebei van spanning wakker bleven en niet eens trek hadden om ook maar wat te eten. Tot onze opluchting zagen we wel dat het waterniveau snel zakte en dat gaf ons wat lucht om de volgende ochtend wat makkelijker te proberen de auto uit te graven. Maar, door het wegzakken van het water werd het zand meegenomen onder de auto en was er eigenlijk geen beginnen meer aan. Om 6.00 besloten wij toch om het GPS-alarm in te schakelen en op het dak van de auto te zetten. We hadden een hachelijk nachtje achter de rug en zagen het niet zitten om daar nog een aantal dagen te overnachten op zo‘n gevaarlijke plek. 3 uur later, om precies 9.00 uur (we hadden ondertussen al onze spullen naar de kant gebracht, want de lucht zag er toch wel donker en dreigend uit) hoorden we allebei op hetzelfde moment een auto. Joepie! Het was een politiejeep met een lier en niet veel later landde er ook een helikopter in de droge rivierbedding. Met hulp van John werden er twee sleepkabels aan de lier vastgemaakt, want die was niet lang genoeg. Door een klein stukje met de lier te trekken en achteruit te rijden met de auto was hij er al uit. James en Emma, de 2 ongelooflijk vriendelijkeagenten hebben onze namen genoteerd en ons tot aan de snelweg naar Alice Springs begeleid.Ze zeiden datze aan onze sporen konden zien dat we alles goed hadden aangepakt, maar gewoon domme pech hadden.We kwamen redelijk gebroken aan op de camping met een auto die onder het rode zand zat (van binnen en van buiten) en heel veel spullen waren nat. Op de camping kregen we een derde nacht aangeboden, omdat we van de tweede nacht geen gebruik hadden gemaakt. Dus werd de auto leeggehaald en schoongemaakt, pakten we alle spullen weer uit de tassen in de desbetreffende kastjes en was de volgende stop de autowasserette en vervolgens langs KEA om een nieuw GPS-alarm op te halen, want ze zijn maar eenmaal te gebruiken. Wij hoefden voor dit alles gelukkig alleen maar de zgn. batterijwissel te betalen. Dat hadden we niet hoeven doen als ons leven in direct gevaar was. Nou, wij vonden van wel, maar betaalden het bedrag met plezier, want we waren er toch maar goed van afgekomen. Daarna weer terug naar de camping, daar waren we al snel groot nieuws bleek later, want we waren een item geworden op het Australische 20.00 uur journaal en we staan op internet. Kijk onder Australisch nieuws en vervolgens zoek je naar Dutchtourists en dan zie je het al meteen. We laten hier dus wel onze sporen na. We hebben onze geslaagde redding gevierd in The Overlander Steakhouse met een kangaroo fillet. Héérlijk!

Tot zover ons verslag. It's an adventure!

Tamara, gefeliciteerd!!!!!!

Reddingsoperatie

We hebben heel even internet en willen alleen maar zeggen dat het volgende verhaal redelijk spectaculair zal worden, want we zijn vanmorgen gered door de politie en een helicopter! Alles gaat goed, we kunnen gewoon weer verder, maar het was een behoorlijk avontuur. Tamara, alvast van harte gefeliciteerd! Joepie de poepie, we hopen je morgen te spreken.

Kus van ons