wet 'n wild

Woensdag 7 april

Gisteravond in het zwembad hoorden we ineens een bekende stem. Nigel en Jan, een stel dat we ook al in Coral Bay hadden gesproken en koffie mee hadden gedronken. We kregen hun telefoonnummers om elkaar in Darwin te treffen, maar we hadden ze ingehaald en we zaten nu dus op dezelfde camping in Katherine. We werden voor die avond uitgenodigd in hun caravan (mét airco). Het werd een zeer gezellig avondje en vele glazen wijn later doken wij ons bedje in. De volgende dag naar Darwin. Op de radio hoorden we al dat er overstromingen waren in Kakadu NP en hevige onweersbuien in Darwin. Vooralsnog hadden we prachtig weer en bezochten wij Litchfield NP. Enorme termietenheuvels, gemaakt door magneettermieten, omdat zij de opening altijd op de noord-zuidlijn maken. Daarna naar de Florence Falls. Eerst een wandeling naar de top met prachtig uitzicht van boven op de falls en vervolgens naar beneden gelopen. Tja en toen begon het toch wel te spetteren en van spetteren werd het regen en van regen werd het een waterval van water. Wij zijn weer terug naar boven gegaan, toch wel genietend, want we koelden zo ook (een beetje) af. In Darwin op de camping begon het droog en toen kwam er donder en bliksem. Wat een spektakel was dat en wat een water komt er omlaag. Ik praat echt over een douche, met zo'n snelheid komt het! Wij zijn lekker een filmpje gaan kijken en toen gaan slapen.

Donderdag 8 april

Het regende nog steeds, dus werd het ontbijten in de camper. Om 9.00 moesten we bij de Adelaide River zijn voor de Jumping Crocodile Cruise (de zoutwater krokodillen, de zgn. salties). De auto starten en....nee dus, de auto startte niet. En het goot! Eerst van alles geprobeerd en vervolgens naar de receptie, er kwam meteen hulp. Een grote terreinwagen kwam eraan, motorkap open, accukabels erop en......nee hoor, niet willen starten. Hij heeft ons toen een stukje vooruit gesleept en toen startte hij wel. Gelukkig. We waren nog op tijd voor de cruise, want we hadden er genoeg tijd voor uitgetrokken. Op de rivier scheen het zonnetje weer lekker en al snel zagen we het grootste mannetje, Boga, met een lengte van bijna 6 m. Wat een monster was dat! We waren er aardig van onder de indruk. Trouwens, voor elke krokodil die je ziet, zie je er 80 niet, die zitten onder water. Boga wilde niet jumpen, maar de andere krokodillen wel en dat was absoluut bijzonder als je er zo met je neus bovenop staat. Om je heen zwommen deze gevaarlijke salties en het schoot dan ook een paar keer door ons heen hoe lang je het vol zou houden als je in het water terecht komt. Afijn, na deze belevenis een kop koffie en weer op pad. Helaas wilde de auto weer niet starten. Ook nu werden we weer snel geholpen en besloten we maar meteen langs het Kea-depot in Darwin te gaan. Gelukkig gebeurde dit niet terwijl we in de outback waren en 3 auto's op een dag voorbij zagen komen. We wilden ook even laten kijken naar het wiel, want daar zat aardig wat speling in. Bij Kea hoorden ze ons verhaal aan...en we kregen een andere camper! Dus spullen overzetten en weer weg. Het regende ondertussen weer hevig en het werd dus een museum. Dit museum had een tentoonstelling over de orkaan Tracy in 1974 die ¾ deel van Darwin had verwoest en er was heel veel te zien en te lezen en te beleven over alle dieren die je in Australië tegenkomt. Erg leuk dus en ook nog eens gratis, altijd fijn. Na een paar uurtjes stonden we weer buiten, blauwe lucht, zonnetje, lekker. Op een terrasje aan zee wat gedronken, even rondgelopen en toen zijn we naar Palmerston gereden, een stadsdeel van Darwin. Hier was het erg gezellig, we hebben wat boodschappen gedaan en zijn uit eten geweest.

Vrijdag 9 april

Vandaag beginnen we met het tweede deel van de reis, nl. van Darwin naar Adelaide. Onderweg de radio aangezeten die wilde het niet doen. Potverdorie, nog 10.000 km te gaan zonder radio, dat is niks natuurlijk. Even bellen naar Kea kon pas na een uur toen we weer in bewoond gebied zaten met een telefoon. Kea gaf ons gelijk een adres van een garage waar we heen konden en daar zagen ze meteen dat er een pincode ingevoerd moest worden. Die stond gelukkig in het boekje en zo konden we mét muziek weer verder. Het is wel prettig dat alles zo snel en makkelijk geregeld kan worden. Onderweg nog even gestopt bij de Cutta Cutta Caves en met een rondleiding de grotten ingegaan. Boomslangen zagen we en de vleermuizen vlogen ons om de oren. Leuk dus. Wel een luchtvochtigheid van 99% en een temp. van 35 graden en Ingrid maar denken dat ze iets warms aan zou moeten voor in de grotten...In Mataranka zijn we gestopt en hier op de camping lopen pauwen rond die om eten bedelen alsof het honden zijn. In het bubbelbad lekker afkoelen en toen een hapje gegeten. Morgen naar Tennant Creek en dan hopen we zondag in Alice Springs aan te komen.

John en Ing

Lesgeven in Australië

Zondag 4 april

Vrolijk Pasen allemaal, lekker gebruncht?

We zijn rustig aan de dag begonnen. Eerst even gezwommen, daarna pas douchen en ontbijten (nee, geen eitje erbij).Het kortingsbonnetje voor de brandstof van de supermarkt werkt echt en met 2 tanken van 80 liter loopt dat bedrag aardig op, dat is weer een gratis maaltijd voor vanavond. Het spookstadje uitgereden (ben toch wel benieuwd hoe het eruit ziet als alles open is) en Marini NP, het laatste park van Western Australia in. Het wordt ook wel de mini Bungle Bungles genoemd, naar de op bijenkorven lijkende bergen. Leuk om te zien en te beklimmen. Na deze zeer hete onderneming en een paar flesjes water later op naar het Northern Territory. Onderweg weer genietend van de mooie uitzichten. Bij de overgang naar de volgende staat moesten we ervoor zorgen geen fruit, groente of bloemen bij ons te hebben en we moesten de klok 1,5 uur vooruit zetten. Ook nog nooit meegemaakt, dat je met halve uren werkt. We komen in tropisch gebied terecht en dat merk je aan de groene wereld om je heen, ook is er veel meer water en de temperatuur is heter en vochtiger. Kan het nog warmer, zul je denken. Ja, dus! Afijn, in Timber Creek zijn we gestopt, een paar huizen, een school, een ziekenhuis, een politiebureau en een camping langs de snelweg. We schreven ons in voor één nacht en mochten zelf een plekje uitzoeken. Niet te dicht bij de rivier, want het krioelt er van de krokodillen zei de dame van de camping. Oeps, slik, we zullen oppassen. Ook zei ze dat we een goede avond hadden uitgekozen, want er was een vissersfeest met live-muziek. Goed, dat het om vissers ging werd al heel snel duidelijk, want echt alles rook naar vis en om ons heen stonden alleen maar tentjes en auto's met boten die net weer binnen kwamen rijden. Uit die boten kwamen vissen tevoorschijn die niet meer normaal zo groot waren! Wel allemaal zeer gezellige mensen die weer een hoop te vertellen hadden. We hebben onszelf 'getrakteerd' op een hamburger met patat, ofwel geen zin om te koken vandaag. Morgen naar Katherine en het Gregory NP met mooie kloven, watervallen en Aboriginaltekeningen op rotsen. Na maandag zal het ook weer wat rustiger worden op de campings, want de paasvakantie va een week is dan voorbij voor de Australiërs. Wij gaan nog even door, hihi.

En de handballers van 6a: Wat geweldig knap dat jullie 2-de van de poulezijn geworden. Gefeliciteerd! Waren het lastige tegenstanders? Hebben jullie op de foto's gezien dat ik een babykrokodil mocht vasthouden? Gaaf hè! Ik heb ook een kangoeroe mogen aaien en al zoveel andere dieren gezien, echt geweldig. Ik ben erg benieuwd hoe het met jullie gaat. Knuffel van juf en blijf je best doen, hè!

Maandag 5 april

Oké, bij dat feest van gisteravond (naast onze camper) hoorde een hardrockband die om 8 uur begon en precies om 2 uur ‘s nachts stopte. Gelukkig waren ze wel erg goed, want je trilde de camper uit. Helaas was het Gregory NP gesloten vanwege de slechte wegen in het park, dus zijn we meteen doorgereden naar Katherine. We zijn terecht gekomen op een prachtige camping, een zeer rustige ligging en bijna geen mensen. We hebben 2 nachten geboekt en zijn toen de stad ingegaan, want er was zowaar één supermarkt open! We zijn weer volledig bevoorraad en reden toen naar het visitorcenter waar we wat informatie over de omgeving en het middenstuk rond Alice Springs hebben gekregen. Op het heetste moment van de dag zaten wij in het Historical Museum van Katherine, mét airco. Een leuk klein museum met een buitengedeelte met hangar waar het eerste vliegtuig van The Royal Flying Doctor Service te zien was. Ook veel informatie over de telegraaflijn en de pindaplukkers langs de rivier. Terug op de camping héérlijk gezwommen, met het thuisfront gesproken en gegeten. Alles is hier zo nieuw, dat het een genot is om over de camping te lopen. Bakkie koffie gezet en de volgende dag gepland. Vanaf morgen kun je rondleidingen krijgen in Katherine School of the Air. Dat lijkt ons geweldig, eens van dichtbij zien hoe de kinderen in de outback les krijgen via internet en radio. Na dit bezoek wordt het tijd voor een wandeltocht naar de Edith Falls in Katherine NP, waar we ook (krokodilvrij) kunnen zwemmen. Leuk, we verheugen ons er al op.

Dinsdag 6 april

Na een zeer rustige nacht, lekker ontbeten en naar de School of the Air. We kregen met zijn 3-en een rondleiding (een Franse dame, ook een lerares), meer mensen waren er gewoonweg niet. Het gebied waar les wordt gegeven beslaat het gehele Northern Territory. Er zitten zo'n 250 kinderen op deze school. Op Vrijdag komen alle leerkrachten samen in de grote studio, dan is er een assembly, het volkslied wordt gezongen, de werkstukken worden bewonderd en er worden een soort weeksluitingen gehouden. De rest van de week zitten de leerkrachten achter een computer, met z'n zessen in een soort kantoor en geven ze les aan de kinderen. Alle kinderen moeten verplicht een tutor hebben, in 80% van de gevallen is dat de moeder, 20% heeft als tutor bijv. gepensioneerde leerkrachten o.i.d. Een paar keer per jaar gaan de leerkrachten de outback in om bij de kinderen langs te gaan. Aan het eind is er een kamp waar alle kinderen naar toe kunnen gaan. Naast deze School of the Air staat een Public School. Wanneer deze school vakantie heeft van 4 weken, heeft de School of the Air ook 4 weken vakantie, maar start een week later. In die eerste week kunnen ze dan gebruik maken van de school ernaast, om de kinderen echt een week met elkaar naar school te kunnen laten gaan, toetsen afnemen e.d. De school betaalt voor onderdak en brandstof om naar Katherine te komen. We mochten ook even in de studio zelf kijken, best bijzonder, hoor. De leerkrachten zijn allemaal erg enthousiast. Er zijn ook Special Needs leerkrachten, voor de kinderen met ontwikkelingsachterstanden. Leermaterialen worden gekocht voor een klein bedrag en hulpmaterialen worden voor een jaar geleend met een borgbedrag. (denk aan kleutermateriaal, telramen, klokken e.d.) Na hun 15-de leerjaar kunnen ze of naar Darwin School of the Air gaan, of intern in Queensland, of hun ouders kunnen besluiten ze thuis te houden. Ik kreeg een sollicitatieformulier mee...., nee hoor, geintje, maar toch was het zeer interessant en zou ik het stiekem best willen. Moet je je voorstellen dat je leerlingen bezoekt in Arnhemland, daar kun je alleen maar heen per vliegtuig!

Na deze zeer interessante rondleiding op naar Nitmiluk NP (ook wel Katherine Gorge NP genoemd) We hebben een intensieve wandeling gemaakt naar de Edith Falls en daar aangekomen (PRACHTIG!!) lekker in het Upper Pool gezwommen en tegen de waterval opgeklommen, gaaf gewoonweg. Na deze verkoelende duik lekker even liggen op een heel klein strandje, beetje puzzelen, beetje zonnen en weer even zwemmen. Terug op de camping een wasje gedraaid en tja, ook maar weer gezwommen en gelezen, vervelend hè? We gaan zo bbq-en (een barbie houden, zeggen de aussies) en ons een beetje inlezen voor morgen als we naar Darwin gaan.

Till next time, kussies van ons

O ja, Carla, alvast gefeliciteerd, want je bent morgen jarig! Was het feestje leuk gisteren?

Leuk dat jullie allemaal zo meegenieten van onze belevenissen. Tamara, geweldig fotocommentaar!

Outbackadventure

Woensdag 31 maart

Er is er één jarig, hoera, hoera! Pappa, gefeliciteerd! Vanuit Port Hedland namen we de weg naar Broome. Deze is 600 km lang en onderweg heb je maar één mogelijkheid om te tanken, dat is bij het Sandfire Roadhouse. Wij hoefden niet te tanken, want met onze 2 tanken kunnen we 1200 km rijden. De prijzen zijn ook ongelooflijk bij zo'n outback-station. Gemiddeld betalen we zo'n €0,85 per liter, in de outback loopt dat al gauw op naar zo'n €1,25. We hebben ook al ontdekt dat we met supermarktbonnetjes van Coles en Woolworth €0,03 per liter korting krijgen, scheelt toch weer, niet waar? We zijn bij Sandfire wel gestopt, maar dan om even rond te lopen en wat te drinken. Onderweg zagen we het landschap vaak veranderen, van een grasvlakte, naar bergen, naar bossen en richting Broome werd het weer groener en natter. Duizenden (nee, we overdrijven niet) koeien langs de kant van de weg. Ook dode koeien, die een botsing met een roadtrain niet hebben overleefd. Het blijft een naar gezicht. In Broome hebben we een camping opgezocht, eentje naast het beroemde Cable Beach. Die heet zo naar de telegraafkabel die is aangelegd van Broome naar Java en dus eigenlijk van Australië naar de rest van de wereld. Stoeltjes en tafeltje buiten opgezet en naar het centrum. Eerst naar Chinatown, waar het niet wemelde van de Coppinghinezen, maar van de Aboriginals, die door de straten zwierven met een fles drank in de hand, geen prettig gezicht. Gauw naar Roebuck Bay, waar we een uniek natuurverschijnsel zagen, nl. de Staircase to the Moon. Deze illusie van een trap naar de maan is te zien als de volle maan zich bij eb op het uitgestrekte wad spiegelt. En laat het nu net vanavond volle maan zijn! We hadden er een prachtig zicht op. Eromheen was het gezellig met allerlei marktkraampjes, eettentjes en muziek. Terug op de camping hebben we buiten naar een filmpje gekeken. Drankje erbij, nootjes erbij, lekker temperatuurtje en genieten.

Donderdag 1 april

Na bijna 2 weken is het ons wel duidelijk, we hoeven geen wekker te zetten, we worden tussen kwart voor 6 en 6 uur wakker. Het is opeens licht en alles komt tot leven. We vinden het ook helemaal niet erg, want je maakt veel mee op een dag. Vandaag een rustige start, ontbijten, zwemmen (na het zwemmen liepen we terug naar ons plekkie, zagen we ineens een lange, groene, dunne slang snel voor onze voeten wegglijden, iieehhh!), lezen en om half 10 in de auto naar het Malcolm Douglas Wilderness Park, net buiten Broome. Vandaag voor het eerst open, er waren maar 4 andere mensen in het park en dus lekker rustig! We kregen een rondleiding door het park, pythons en babykrokodillen werden erbij gehaald, we mochten de babykrokodil vasthouden (de bek werd wel even 'dichtgesnoerd') en de dingo's en een wallaby aaien. Het verschil tussen de gevaarlijke zoutwaterkrokodillen en de minder gevaarlijke zoetwaterkrokodillen werd duidelijk toen ze gevoerd werden. Onze rasechte Australische gids David sprak zo enthousiast over de dieren in het park, geweldig. Nog nooit van zo dichtbij in de ogen van een krokodil gekeken! Af en toe schrokken we ook wel toen ze tegen het hek opsprongen. En dan te bedenken dat we over een paar dagen in een NP komen waar deze krokodillen volop in het wild te 'bewonderen' zijn......Verder waren er diverse vogels te bewonderen en was er ook de zeldzame witte kangoeroe. Een bijzonder gezicht en het bleek geen albino te zijn.

Ondertussen droop het zweet van onze lijven en na 3,5 uur in het park vonden we het wel welletjes. We zijn naar een shoppingmall gegaan (airco....) en hebben een waterkoker gekocht en vonden een geweldige hoed voor in de outback. Na deze verkoelende activiteit naar Cable Beach , op een terrasje wat gedronken en terug naar de camping. Eten, wasje gedraaid en tja, verder relaxen. Morgen rijden we naar Derby. Hier kunnen we navragen hoe het met de gesteldheid van de Gibb River Road is, m.a.w. of we deze 700 km lange 4WD-weg kunnen rijden of via de 'gewone' snelweg moeten.

Vrijdag 2 april

Bij de receptie van de camping wisten ze al te vertellen dat de Gibb River Road open was, dus boodschappen doen en rijden maar. Bij de supermarkt zag het er erg verlaten uit. Winkels dicht? O ja, het is Goede Vrijdag, dat is waar ook. Gelukkig hadden we nog wel genoeg basisvoorzieningen zoals water, brood, melk, sap en soep en pasta voor wat avonden. Vlak voor Gibb nog even gestopt bij de 1000 jaar oude Boab Prison Tree. Een baobab met een diameter van 14 m en hol, hier werden gevangenen in ondergebracht die de volgende dag naar de gevangenis van Derby zouden gaan. Ja en toen was het eindelijk zover: De beroemde Gibb River Road. 660 km van Derby naar Kununurra, alleen voor terreinauto's. Dwars door de Kimberley, diepe ravijnen, watervallen, eindeloze verten en rivieren die overgestoken moeten worden, maar dan wel er dwars doorheen! Vanaf de Gibb River Road hadden we toegang tot Windjana Gorge NP, een kloof waar we via een mooi wandelpad inkwamen en uitzicht hadden op water mét zoetwaterkrokodillen. Schitterend om vanuit de kloof zelf tegen die hoge bergwanden op te kijken, maar nog indrukwekkender was het om hier de krokodillen (freshies, zoals ze hier genoemd worden) in het echt te zien, gewoon voor je voeten. Natuurlijk met enige voorzichtigheid, we willen ook weer zelf terug kunnen wandelen....Na Windjana kwamen we in Tunnel Creek NP. Hier konden we ondergronds een kloof in. Wel waterschoenen en een lamp meenemen en oppassen, want hier waren olijfpythons en ook weer krokodillen te zien. We zijn de kloof ingegaan, zijn door wat watertjes gelopen, maar toen het meer dan kniediep werd zijn we toch maar weer teruggegaan. We waren maar met zijn 2-en en niemand wist dat we daar waren, dan is het toch beter om niet meer risico's te nemen. Op de weg terug naar Gibb zagen we zwarte rookpluimen en hoge vlammen, een deel van het park stond in brand en daar rijd je dan doorheen! Om het avontuur compleet te maken zagen we pal voor ons een cycloon die met hoge snelheid gelukkig niet op ons afkwam, maar links van ons verdween. Het was geen grote, maar toch indrukwekkend genoeg. Ondertussen begon het tegen de avond te lopen en werd het tijd voor een slaapplaats. Hier mag je overal kamperen als je maar niet te ver van de weg gaat zitten. We zochten dus een mooi plekje uit om te gaan staan, ondertussen rustig aan rijdend, want voor de auto staken koeien, kangoeroes en emoes de weg over. Het werd een mooi vlak stuk en na het eten zijn we eigenlijk gelijk gaan liggen, de raampjes open en sterren kijken. Hier is de nacht echt zwart! Je ziet niet alleen heel veel sterren, maar ook de nevels van het melkwegstelsel.

Zaterdag 3 april

Om half 6 de zon op zien komen in deze prachtige omgeving, daar word je wel even stil van. Na het ontbijt weer op weg, we waren al vroeg op pad, dus ook nu weer rustig aan. De kangoeroes hopten voor onze auto weg en er waren veel varanen die midden op de weg lagen. Wat ook een opvallend gezicht was, waren de vele roze/witte papagaaien die vlak langs de weg zaten en opvlogen als we langs kwamen. Onderweg zijn we heel wat keren gestopt om het uitzicht te bewonderen, eindeloze vertes en veel variatie in het landschap. Rivieren die we over moesten steken (John werd er héél blij van) en ruig terrein waar we met auto en al door elkaar geschud werden. Zo'n 100 km voor het einde staken we de Pentecost River over, deze was heel breed, maar ook diep en met een behoorlijke stroming. Het liep gelukkig goed af, anders hadden we dit verhaal niet kunnen schrijven, maar het was best spannend hoor! Nu zitten we in Kununurra op een camping en is het hier uitgestorven, want alles is t/m maandag gesloten, van winkels tot eettentjes en visitorcenters. Het lijkt wel een spookstad. Alleen een 24-uurs pomp was nog open, gelukkig maar, want we willen morgen toch wel weer verder. Lekker even afkoelen in het zwembad en een heerlijke douche is nu wel een traktatie. De auto zit van binnen en buiten onder de rode stof en mag ook even uitrusten, hij heeft zijn werk goed gedaan.

Bedankt voor alle leuke reacties!!!!

Wat een avonturen!

Donderdag 25 maart

Vroeg wakker, lekker douchen en het Kalbarri NP inrijden. Ongelooflijk, wat een vergezichten. Bij Hawks Head heb je een uitzicht over de kloof. Ondertussen is het oppassen geblazen op de weg, want er steekt van alles over, rennende emoes, kangoeroes, en zelfs witte geiten hebben we langs de kant van de weg zien lopen. Ik praat over een weg van zo'n 250 km lang, waar we bij elkaar ong. 10 auto's hebben gezien. De weg voerde ons weer terug naar de kust, waar John nog een ritje over het strand heeft gemaakt (Ingrid mocht mee, hoor). Prachtig blauw water. 's Middags kwamen we aan in Derham, 25 km voor Monkey Mia. 's Ochtends om half 8 zwemmen de dolfijnen naar het strand toe en mag je er heel dichtbij in het water bij staan. We staan op een camping met uitzicht over de oceaan, supergaaf. Het is erg warm, maar het verkoelende oceaanwindje maakt heel veel goed. In het dorpje liepen we naar de supermarkt en kwamen onderweg op straat een emoe tegen, die kijkt je dus bijna op ooghoogte aan. Wat zijn dat een grote beesten! Iedereen doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is en wij stonden als een gek te filmen en te fotograferen, die domme toeristen ook........ In een shop(je) verderop een hoed gekocht, da is toch echt wel een must als je de outback in gaat. Een ijsje erbij en lekker verder struinen langs het water. Op de camping een wasje gedraaid en vervolgens het stoeltje erbij pakken, naar de oceaan toe draaien, een boekje erbij en genieten.

Vrijdag 26 maart

De wekker ging al om 6.00 uur, want we moesten natuurlijk om 7.30 uur in het water staan bij Monkey Mia. Nou, dat gebeurde ook, er waren erg weinig mensen en er zwommen al meteen 4 dolfijnen naar ons toe. Dat was echt super, wauw, fantastisch, GAAF! Na een half uurtje kwamen er mensen van het dolfijnencentrum die wat gingen vertellen over dolfijnen (wisten we natuurlijk al, in Key West hebben we met dolfijnen gezwommen, nee, we zijn nu niet aan het opscheppen) en ze een snackvisie gaven. Afijn, de dolfijnen bleven in de buurt en wij ook. Hier en daar een praatje gemaakt en vervolgens zijn we naar de Lagoon gereden voor het ontbijt. Dat betekende wel 10 km op een 4WD-track, maar dan zie je ook wat. Woorden zijn niet voldoende om het moois te beschrijven wat je ziet. De kleur van het water was zo helder blauw en groen, met witte stranden en er was helemaal NIEMAND! Dus wij de auto op het strand neergezet, lekker zwemmen en toen de stoeltjes en het tafeltje erbij en lekker zitten. Na al dit moois het volgende moois opgezocht: Eagles Head. Hier had je een mooi uitzicht over de Coral Coast en je zag heel veel haaien zwemmen! Prachtig gewoon. De volgende stop was Shell Beach, een hagelwit strand van kokkelschelpen, 60 km lang en 100 m breed. De laag kokkelschelpen was 10 m diep! De laatste stop was bij de Stromatolieten, een door bacteriën gevormd rif, waarschijnlijk de oudste levensvorm op aarde, het waren de eerste wezens die voor zuurstof zorgden op aarde. De temperatuur liep ondertussen op tot 40 graden, dus de airco ging aan. Onderweg ook ongelooflijk veel roadkill gezien. Nu zitten we op een heerlijke camping in Canarvon. John is lekker aan het zwemmen en we hebben net pasta met rode saus gegeten, lekker makkelijk.

Zaterdag 27 maart en Zondag 28 maart

Je wordt vanzelf vroeg wakker op de camping, vandaag dus ook. De routine is er ook al. De een gaat douchen en de ander ruimt het bed op. De volgende gaat douchen en de ander zet alvast de ontbijtspullen klaar. Vandaag deden we lekker rustig aan, we hebben het stadje verkend, weer wat boodschappen gedaan, gekletst met de locals en toen weer de auto ingedoken op weg naar de Blowholes. Door lopende gaten in de rotsen die van de zee naar de buitenlucht lopen, spuit het water met een enorme kracht omhoog, soms wel 20 m! De sport was (zeker voor John) om er zo dicht mogelijk bij te komen en ondertussen een zeedouche te krijgen! Wat een watergeweld, aan de andere kant klapten de golven tegen de rotswand omhoog. Achter je waren enorme losliggende rotsblokken en gaten te zien, het leek wel een maanlandschap. Ook zaten er gaten in de rotsen waar je op liep die gevuld waren met zout, doordat het water verdampt is. Volgende stop: Coral Bay, hier zijn we 2 dagen gebleven. Het is een soort Barrier Reef. Hier hebben we heerlijk relaxed aan gedaan, een boek helemaal uitgelezen, beetje wandelen, beetje zonnen, beetje veel niksen eigenlijk, wat wil je nog meer! We hebben een tochtje geboekt op een boot om 2 keer te snorkelen. Coral Bay is een gemoedelijk plaatsje. Erg druk op het moment omdat de paasvakantie (die duurt hier een hele week) is begonnen. Het snorkelen op het rif was geweldig. Zoveel koraalsoorten hebben we allebei nog niet eerder gezien. Terwijl we de verschillende soorten vissen aan het spotten waren, zagen we ook een haai langskomen, een kleine tijgerhaai van zo'n 2, 2,5 m lang. Wauw natuurlijk! Later zagen we ook nog onder een overhangend stuk rif een verpleegsterhaai zitten. Verder een blowfish, naaldvissen (hele grote) en joekels van snappers die heel nieuwsgierig aan je kwamen zitten. Het blijft ook fantastisch om tussen hele scholen door te zwemmen. ‘s Avonds hebben we lekker afhaalpizza gegeten. Helaas geen internet, dus we wachten het af. Ik schrijf wel alles van te voren op, om zo min mogelijk te vergeten. Straks is het een kwestie van knippen en plakken en de boel staat op de site. Om de paar dagen zetten we de foto's op de computer en op een memorystick. Alles staat dan al in handige verdeelmapjes en het is leuk om de foto's weer even terug te zien. De techniek staat tegenwoordig voor niets......Morgen bij dag en dauw op om naar Cape Range NP en Exmouth te gaan.

Maandag 29 maart

Op naar Cape Range. Op de kaart stond eenbinnendoor 4WD-route aangegeven. Zullen we die nemen? zeiden we tegen elkaar. Ja, natuurlijk. Het was even zoeken, maar toen waren we ook op de goede weg. Heel veel kangoeroes en emoes over de weg, zelfs een slapende kangoeroe die plots verschrikt weghopte. Toen, een paar 100 m verderop, een gigantische varaan! 2 m lang en heel langzaam liep hij naar deoverkant van de weg. Poeh, indrukwekkend hoor! Een mooi filmpje van gemaakt. Eindelijk kwamen we in Cape Range NP aan. Toen, opeens een stuk over het strand, voor Yardie Creek (een zee-arm die het land ingaat) kwamen we een paar meter voor het water tot stilstand en jawel, we zaten vast! De auto ging niet meer voor of achteruit. De bushschep erbij gepakt en graven maar. Ingrid ging een plank zoeken en liep bij de auto vandaan (regel nr 1 als je vastzit: GA NIET BIJ DE AUTO VANDAAN!) De bocht om, jawel, 2 kangoeroes hopten voor de voeten van Ingrid weg, ook zag ze slangensporen in het zand en daar liep ze dan, op haar blote voetjes.....Weer gauw terug bij de auto was John de creek overgestoken en hadf daar een auto aangehouden. Die kwam door het water en trok ons er uit. Daarna door het water (stoer!) naar de overkant. Gelukkig heeft onze auto een snorkel. Ach, zo maak je nog eens wat mee. Het park verder in en o.a. bij Vlamingh Head een prachtig uitzicht over de kaap. Vervolgens verder het binnenland ingetrokken en bij een caravanpark bij een roadhouse ergens in de outback overnacht. Heet was het daar!

Dinsdag 30 maart

We zijn weer vroeg gaan rijden en kwamen via een 4WD-weg bij Karinjini NP. Zo mooi! Watervallen, veel bergruggen en kloven. We hebben een track gelopen naar een waterval met een meertje en wat liep ons plotseling tegemoet? Een dingo! Die hadden we nog niet gezien. Wel oppassen natuurlijk. Na de nodige foto's liepen we weer terug en zag Ingrid dat John niet achter haar aan liep. Wie er wel aan kwam was de dingo. Oké, rustig blijven. Niet in paniek wegrennen. De dingo snuffelde wat aan de zongebruinde benen van Ingrid en liep toen weer weg. Pfff. Na Karinjini weer terug naar de kust en nu zityten we in Port Hedland en hebben we weer internet,duskunnen we jullie weer op de hoogte brengen. Pap, als het met skypen niet lukt, dan alvast van harte gefeliciteerd met je verjaardag en een dikke kus van ons.

Vanuit een zinderend warm Port Hedland, g'day!

No worries mate!

We zitten nu op een camping met wifi, dus hier weer even een verslagje.

Zondag 21 maart

We zijn er! De vlucht verliep nogal heftig. Veel turbulentie. We vlogen door een gebied met veel tropische stormen en dat veroorzaakte de 'bumpy ride'. Het laatste half uur naar Perth kwamen we ook nog eens in een behoorlijke onweersbui terecht, wat wel weer prachtige beelden buiten opleverden! Toch voelden we ons aardig opgelucht toen de piloot het vliegtuig op de grond tot stilstand bracht.

Direct op de (kleine) luchthaven van Perth werd duidelijk dat er stevig gecontroleerd werd op voedsel dat het land binnenkwam. Honden werden ingezet om aan de bagage te snuffelen en vervolgens moest alle bagage ook nog eens door de röntgenapparaten. Maar.....de rijen liepen snel door, de securitymensen waren heel aardig én de temperatuur was zeer aangenaam.

We hebben een kaartje voor de bus gekocht en een uur later kwamen we in ons hotel in de stad aan. Ook hier werd snel duidelijk dat je je nergens druk over hoeft te maken. De mensen zijn zo ongelooflijk vriendelijk en rustig, maar vooral de behulpzaamheid, daar kunnen wij Nederlanders nog wat van leren. We voelden ons meteen op ons gemak en gingen heerlijk slapen.

Maandag 22 maart

Na een geweldig ontbijt en een rondtour door de stad namen we de taxi naar Kea Campers. Hier kregen we gedurende anderhalf uur uitleg en instructie over onze bushcamper. Nog even de weg gevraagd naar de dichtstbijzijnde supermarkt en we waren echt op weg. Onderweg besloten we toch eerst maar een camping op te zoeken om alle tassen uit te pakken en alles een plekje te geven. Dat was nog niet zo makkelijk, zeker niet omdat het zo heet was (hé, we klagen niet hoor!). Daarna lopend naar de supermarkt. Flink wat inkopen gedaan en weer naar buiten. Toen zagen we zo ongeveer de meest heftige storm die we ooit met onze eigen ogen mochten aanschouwen! Regen, regen, hagel, onweer, heel veel wind erbij en niemand verliet het parkeerterrein van het shoppingcenter. Tja en wij waren lopend gekomen, want een wandeling was wel even lekker. We hebben een half uur gewacht, toen werd het wat minder en is John, nadat hij al zijn zakken had leeggemaakt, rennend teruggegaan naar de camping om de auto te halen. Toch wel lekker dat we nu niet in een tentje slapen....

Dinsdag 23 maart

En het zonnetje scheen weer lekker. Op het nieuws hoorden we dat er flink wat ongelukken waren gebeurd de vorige avond. Er werd nog één zo'n storm verwacht en dan zou het de rest van de week weer prachtig weer zijn. Wij zijn na het ontbijt naar Fremantle gereden. Hier bezochten we het Western Australian Maritime Museum waar de wrakstukken liggen van o.a. de Batavia en de Vergulde Draeck. Indrukwekkend hoor. Vervolgens naar the Round House, een gevangeniscomplex waar de eerste ophanging van de kolonie plaatsvond. Het centrum van Fremantle ziet er historisch uit en is gezellig om door te wandelen. De volgende stop was zo'n 75 km naar het noorden: Yanchep NP. Hier hebben we onze eerste koala's en wallabee's gezien. Schattig! Je kon er echt heel dicht bij komen, ze waren zelf ook nieuwsgierig. In Lancelin hebben we een caravanpark opgezocht. Morgen gaan we naar de Pinnacles.

Woensdag 24 maart

Lekker vroeg eruit en naar Nambung NP. Hier vind je de Pinnacles, een gebied met bizarre kalkstenen formaties in de woestijn. Sommige zijn wel 4 meter hoog. Tussen de Pinnacles zagen we een stel emoes lopen.Hier hebben we ontbeten en gewandeld. Verder langs Shipwreck Coast omhoog gereden. De kliffen zijn hoog en verraderlijk, maar het uitzicht op de Indische Oceaan is echt voortreffelijk. Wauw, wat is het hier toch mooi. Ook verraderlijk zijn de kangoeroes die plotseling voor je auto oversteken. Goed uitkijken dus! Na een prachtige rit langs de kust kwamen we aan in Kalbarri, waar ik nu dit verhaal uittyp. Morgen naar Monkey Mia, waar de dolfijnen naar de kust toe zwemmen.

Voor nu een dikke knuffel van ons aan jullie

Ping en Pjohn nog steeds in Hongkong

MACAU

Eerst naar Lantau Island op vrijdag en zaterdag de hele dag naar Macau, dachten wij....Gisteren werden we bij ons hotel opgepikt met de vraag of we onze paspoorten wel bij ons hadden. Ja, die hadden we bij ons. (waarom eigenlijk, dachten wij) In de auto werd uitgelegd hoe de dag in zijn werking zou gaan, we zouden eerst naar de Star Ferry gebracht worden en dan in Macau opgewacht worden ........HO, STOP! Macau????? Wij dachten dat we vandaag naar Lantau Island zouden gaan. Oeps, foutje, dat was dus de volgende dag.

Afijn, Macau dus. Met de high speed ferry naar Macau, eerst inchecken, daarna door de douane en je visum laten zien. Je gaat namelijk naar Portugal (wel weer een paar leuke stempels in je paspoort erbij). In Macau eerst weer hetzelfde riedeltje als op een vliegveld en vervolgens was daar onze gids Mario, een geboren Portugees, maar al 30 jaar wonende in Macau. Macau is het Las Vegas van Zuid-China en de casino's schieten er als paddestoelen uit de grond. Het zijn ook de belangrijkste bronnen van inkomsten van de stad (75%). We merkten dat er een heuse Portugese sfeer was. De straatnaambordjes waren in het Chinees en in het Portugees, de gebouwen waren Portugees, zelfs de straten waren Portugees, alles werd geïmporteerd uit Portugal. Macau is ook voor de Portugezen zelf een paradijsje, want de BTW is 0%!

Enkele highlights van Macau:

- Hotel Lisboa, lijkt op een oranje bruidstaart.

- Largo do Senado, het centrale, maar ook mooiste plein van de stad. Het deed ons aan het grote plein in Trier denken.

- De Ruinas de Sao Paulo, de overblijfselen van een verwoestende brand.

- De kathedraal Sa.

- De A Ma-tempel, gewijd aan de god van de zee, het oudste gebouw van de stad. Dit zagen de zeelieden het eerst als ze aan land gingen.

- Het casino van Jacky Chan, met in de lobby blokken goud in de vloer van 1 kilo per stuk, onder een glasplaatje.

Moe, maar voldaan zijn we ‘s avonds zonder te eten op tijd ons bedje ingedoken.

LANTAU ISLAND

Na een heerlijke nachtrust gehad te hebben en weer een goed ontbijt op de tweede verdieping werden we ook dit keer weer netjes vanuit de lobby opgepikt. Eerst nog even door Kowloon gereden en gelopen. Het arme deel van Kowloon wel te verstaan, tjonge wat een armoede!. De flats waar ze in leven worden ook wel birdcages genoemd, er zit namelijk maar 1 raam per woning in. Een alleenstaande heeft een kamer van 20 vierkante meter, een gezin vanaf 5 kinderen heeft 80 vierkante meter. Ze betalen 10% van hun loon als huur aan de regering. Er zijn 30 woningen op 1 verdieping en vaak 30 verdiepingen hoog. Hong Kong wordt ook wel concrete forest genoemd.

Na deze indrukwekkende wandeling naar het rijkere deel, namelijk de Avenue of Stars, zeg maar Hollywood Boulevard met de Walk of Fame. Wij zochten naar de 3 personen die wij kennen, Jacky Chan, Bruce Lee en Jet Li. Er was van alles te zien, ook veel standbeelden en waterpartijen. John wilde dolgraag op de foto met Jacky Chan en Jet Li. Ik wilde wel in een vechtpositie 'gefilmd' worden.

De bus bracht ons naar de kabelbaan die ons in 20 minuten naar Ngong Ping bracht, een dorpje hoog in de bergen van Lantau. Hier aten wij een Chinese vegetarische lunch in het Boeddhistisch klooster Po Lin. Hier heeft Ingrid ontdekt dat er echt nog iets onsmakelijkers bestaat dan snert, namelijk Chinese paddestoelen Woo Goo genaamd. Aangezien we met 8 man aan een tafel zaten en Ingrid de paddestpoel in één keer in haar mond stopte, moest zij dit toch netjes door zien te slikken. De paddestoel was glibberig, erg warm, maar bovenal VIES! Geen Woo Goo meer voor haar!!!

Na de lunch konden we het klooster in en vervolgens ewas het tijd om naar het zeer grote Boeddhabeeld te gaan. 268 treden naar het voetstuk in de vorm van een lotusbloem van 10 meter hoog en het beeld zelf was nog eens 23 meter hoog. Erg indrukwekkend mag ik wel zeggen. Je kon boven op de bloem, het voetstuk helemaal rond het beeld lopen. Om het beeld waren ook nog 6 grote bodhisattva-beelden in offerhouding.

Het laatste uitstapje was naar Tai O (‘grote rivier'), één van de meest authentieke nederzettingen van Hongkong. Hun huizen staan grotendeels op houten palen in het water.

Het zonnetje brak ondertussen weer lekker door en de rit terug met de kabelbaan was dan ook zeer plezierig. Speciaal voor Marc hebben we nog wat foto's van Chek Lap Kok kunnen maken, want de mist was weer aardig opgetrokken. ‘s Avonds hebben we door Temple Market gewandeld, straten lang alleen maar marktkraampjes die pas na 21.00 uur open gaan. Heerlijk gegeten, dit verhaal(tje) nog even getypt en straks de tassen weer inpakken. Morgen vliegen we om 15.05 naar Australië!

Wees maar gerust, ik zal niet altijd van die hele lange verhalen schrijven......

En heel erg bedankt voor alle leuke reacties. Het is echt leuk om dat hier, zo ver weg van huis te lezen!

Met een boeddhistische groet,

Ping en Pjohn

Hongkong

Hallo allemaal! Hier het eerste verslag vanuit Hongkong. We zijn gisteren (donderdag 17 maart) vertrokken uit Amsterdam. Het wegbreng- en uitzwaaicomité bestond uit Tamara, Naomi en Steven. Op tijd vertrokken, want ja, je weet het niet met die files van ons... kwamen we al meezingend met de radio aan op Schiphol. Daar werden we, na de bagage ingecheked te hebben, door de kinders getrakteerd op een lekker bakkie en wat verwencadeautjes. Lief hè?

Vervolgens door de paspoortcontrole en met een kleine vertraging vlogen wij weg om 13.25 uur. Een aantal films, spelletjes, maaltijden en o ja, wat zag Rusland er wit uit!, kwamen we toch wel redelijk geradbraakt aan op Chek Lap Kok, de internationale luchthaven van Hongkong. Het was mistig, warm en vooral vochtig. Om 7.00 uur waren we geland en om 8.00 uur zaten we al in de transferbus naar ons hotel. Het ging allemaal heel voorspoedig. Meteen de eerste indrukken van Hongkong. DRUK! Aparte luchtjes en ongelooflijk veel hoogbouw.

Bij het hotel aangekomen hadden we mazzel, we konden gelijk in onze kamer. Na een powernap van 3 uur eventjes opknappen, rugtas weer om en naar de lobby, want we werden daar opgepikt voor een excursie langs de hoogtepunten van Hongkong Island.

De gids Andy wist op een humoristische wijze een hoop te vertellen. De eerste stop: Man Mo-tempel, een kleine, maar zeer belangrijke tempel voor de stad. De mensen komen er om de god van de literatuur (Man) en de god van de oorlog (Mo) te vereren. Aan het plafond hangen enorme wierookspiralen met wensen eraan. Het is er ongelooflijk warm en dewierooklucht is bedwelmend. Een aparte belevenis. Vervolgens met de Peak Tram naar Victoria Peak, het hoogste punt van Hongkong. Hier was het rustig en zou je een mooi uitzicht hebben over Hongkong Island. Dat uitzicht was wat minder door de mist, maar toch nog helder genoeg om de stad te kunnen zien. Lekker in het zonnetje wandelen door het tropische park, op zo'n 400 meter hoogte.

Een wandeling door de straten van de stad. Je weet niet waar je moet kijken, wat een levendigheid en bovenal, wat een irritante mensen! Overal wordt je aangeklampt om nephorloges en neptassen te kopen, ze staan nog net niet hand in hand. Afijn, je leert ze snel te negeren. Na een bezoek aan de Market, waar John voor een leuk afdingprijsje nieuwe wandelschoenen heeft gekocht werden we weer teruggebracht naar het hotel. Ja en toen hadden we honger! Het werd heel snel donker en we wilden ook nog graag de Symphony of Lights zien. Dus we zijn eerst naar de boulevard van Kowloon gelopen en daar waren we op de minuut af precies op tijd. Met muziek op de achtergrond naar een lichtvoorstelling op de gebouwen kijken, wauw! Na de voorstelling een hapje gegeten en rustig wandelend weer terug naar ons hotel. We zijn toch wel moe merkten we, gek hè?!

Morgen naar Lantau Island en zaterdag naar Macau.

Groetjes van ons

Nog 7 nachtjes slapen

Toen wij vorig jaar onze Australiëreis boekten en we deze reislog aanmaakten, stond er bij het profiel 'nog 302 dagen'. Het leek wel een eeuwigheid. Nu open ik het profiel en staat er 'nog 7 dagen'. Aaargh! Opeens gaat het zo snel. Naomi is alweer terug uit Nieuw Zeeland, Tamara en Luc zijn getrouwd en vorige week heb ik een gezellige afscheidsborrel op school gehad. Ik heb een inpaklijst gemaakt en ik moest (vond ik) een nieuwe bikini.

Natuurlijk kan niet alles voorspoedig lopen. Gisteren stond mijn (duik)horloge stil, het batterijtje was leeg! Je ziet het voor je, we gaan duiken in het GreatBarrier Reef, we vertrekken volgende week en mijn horloge moet opgestuurd worden naar de Citizenfabriek, waarde batterij wordt vervangen en het horloge weer waterdicht wordt gemaakt. De vorige keer was ik mijn horloge twee weken kwijt! Ik met een zielig en overtuigend verhaal naar de juwelier en gelukkig, het kon worden geregeld dat er spoed achter werd gezet en het binnen een week rond zou komen.

Nu is er een hoop voorpret bij het doorbladeren van de reisboeken en de gedachte aan de heerlijke temperaturen die er op dit moment heersen in Australië! Lekker hoor!

En groep 6A: Natuurlijk mis ik jullie ook!