Maandag 3 mei

Om half 6 ging de wekker. Douchen, auto inpakken en op weg naar The Australia Zoo, 'home of the crocodile Hunter, Steve Irwin'. Vandaag gaat het gebeuren, hopen we. Ingrid wilde altijd al een koala vasthouden en knuffelen en dat kan dus hier in de Australia Zoo. John, die zo ongeveer alle afleveringen van The Crocodile Hunter heeft gezien voelde zich in de zevende hemel toen we bij de Zoo aankwamen. We waren op tijd, de eersten zelfs en konden op ons gemak bij de ingang alle foto's bekijken. Om 9.00 uur gingen de hekken open en er stonden maar een handjevol mensen te wachten. Heerlijk rustig dus. Onze eerste indruk: wat ziet alles er fantastisch netjes en mooi uit.

Bij de ingang stonden er al medewerkers met allerlei dieren te wachten; babykrokodillen, vogels van allerlei pluimage, possums en slangen. De possum kwam vanzelf bij je op schoot en likte je hand. Je mocht ze allemaal aanraken en de vrijwilligers vertelden er van alles over. De hele dag door liepen er medewerkers met allerlei dieren rond. Live, up close, fantastisch gewoon. Je mocht de olifanten voeren en aaien. Je kreeg een stuk fruit en de olifant (Siam) pakte het van je hand af, hij deed dat zo voorzichtig, een geweldig gevoel. In Roo Heaven was er speciaal kangoeroevoer te krijgen en liep je tussen de kangoeroes in het park. Je kon ze aaien, voeren, knuffelen, bij ze gaan liggen, helemaal geweldig. Er was ook een speciaal rustgebied voor de kangoeroes en dat werd door iedereen gerespecteerd. Je kon er bij als je dat zou willen, er zit nl. geen hek omheen, maar niemand deed dat. Ook kleine kinderen bleven er bij weg. Volgens ons zou zoiets in Nederland niet kunnen.

Natuurlijk was er ook de beroemde krokodillenshow, waar Steve Irwin zo beroemd mee is geworden. Tijdens een speciale fotoshoot hielden we een koala vast en een reuzenpython. Yes, Ingrids droom is uitgekomen! Toen we met de python op de bank zaten glunderde John van oor tot oor! De slang was behoorlijk zwaar, 20 kg! Het leek wel gewichtheffen. Er werd ook alle tijd voor je genomen. Het was niet: Hou de slang vast, neem een foto en volgende. Nee, je ging op de bank zitten en je kreeg van alles te horen over de python waar je mee op de foto ging. Na de foto konden we nog wat vragen stellen en de slang goed bekijken. Het was allemaal erg persoonlijk. In de Koalatuin wandelde je gewoon tussen de koala's en stond je op ooghoogte met deze knuffelbeesten. Het gevoel dat je daarbij krijgt is bijna niet te beschrijven.

Onze dag bestond uit een aaneenschakeling van ontmoetingen met dieren. Er waren ook zo weinig mensen, dat maakte het nog persoonlijker. Het viel ons op dat alle dierenverblijven er fantastisch verzorgd uitzagen. Iedereen liep er relaxed bij en overal waren medewerkers van de Zoo die uit zichzelf van alles vertelden en alle tijd voor je namen als je een vraag had. De dieren zagen er zelf ook tevreden (voor zover je dat bij een dier kunt zien) en goed verzorgd uit, vonden wij.

Toen we de foto's van de koala en python gingen ophalen was er een foutje gemaakt. We hadden voor de python een grotere foto besteld. Dat stond niet op het bonnetje, dus er was bij de afrekening al een foutje gemaakt. Maar 'No worries', ondanks dat we het niet meteen aan konden tonen (later wel, toen vonden we ons eigen bonnetje terug) werd er meteen een grotere afdruk gemaakt en kregen we voor het ongemak de kleinere ook gewoon mee!

Voor wat dollars meer kon je ook het dierenziekenhuis bezoeken dat verbonden is aan de Australia Zoo. Toen we aan het einde van de middag alles gezien hadden, reden we naar het dierenziekenhuis toe. Daar waren ze op dat moment net klaar met de operatie op een vleermuis. Achter glas kon je de afrondingen aanschouwen en kwam de arts even naar ons toe met de vleermuis in een handdoek gewikkeld. Aan de andere kant kreeg een koala (aangereden door een auto) een medicijn via een injectiespuit in zijn mond. Hij at het met smaak op! Afijn, mooi om te zien dat er zoveel goed werk wordt verricht. Jullie kunnen je voorstellen dat we met een ongelooflijk voldaan gevoel die avond een camping opzochten. We staan hier op een geweldig plekje op een heuvel boven alle andere caravans in ons eentje. Nou ja, er lopen hier zo'n 15 ganzen om de hut heen, maar verder, heerlijk dus! Morgen weer een stukje verder omhoog langs de Sunshine Coast.

Pootjes en knuffels van ons!