Woensdag 14 april

We hebben heerlijk geslapen, dat begrijpen jullie natuurlijk wel. De lucht was weer prachtig blauw en het zonnetje scheen. Na het ontbijt koffie gehaald in het Maccafé (gratis internet) om het verhaal op de site te zetten. Daar zagen we onze redders James en Emma met een aantal collega's. Na een prettig gesprek gingen we op pad. Vandaag hebben we als eindbestemming Ayers Rock/Uluru. Onderweg hebben we nog een klein stukje omgereden om de Meteor Craters te bekijken. We kwamen er aan met een wat ouder koppel die blij waren dat we voor ze uit reden, want op bepaalde plekken was de weg modderig en hij was erg bang om vast te komen zitten. Wij vertelden daarop ons verhaal waarop de vrouw uitriep: 'Oh, zijn júllie dat, dat las ik vanochtend in de krant!' Heel apart natuurlijk. Je kon om de kraters heen lopen en je had een prachtiguitzicht. Op de terugweg naar de snelweg zagen we nog een hele grote dingo oversteken. Wat een bakbeest was dat!

Voordat je bij Ayers Rock bent kom je eerst een andere berg tegen, Mnt Connor, die van een afstand wel eens wordt verward met Ayers Rock. Daar zagen we ook boven ons een adelaar vliegen die heel lang boven ons bleef cirkelen, geweldig! Zo'n 15 km voor de rots is er het Ayers Rock Resort, een klein dorp met alleen maar vakantiehuizen, hotels en een camping. We hebben ons ingecheckt en zijn gelijk weer vertrokken naar het NP om de rots van dichtbij te kunnen zien en de zonsondergang. Het kaartje om in het park te komen is drie dagen geldig, handig. Er is een speciale sunset-carpark om de rots op z'n mooist te kunnen zien met zonsondergang. We waren er al 2 uur van te voren en al heel snel zat het er helemaal vol met mensen van over de hele wereld. Stoelen, wijn en hapjes werden er bijgehaald en het werd een zeer gezellige bedoening. Iedereen praatte met iedereen en tussendoor werden er foto's gemaakt. Één vreselijk nadeel: de VLIEGEN!!! Van die hele kleine vliegen die van Deet lijken te genieten en in je oren, ogen en mond willen kruipen. Hier hebben we de vliegennetjes opgezet en een zucht van verlichting geslaakt, wat een ellendige beesten, je wordt daar dus echt gek van! Ingrid zat heerlijk hoog op de motorkap van de auto, recht voor de rots te genieten en gesprekken te voeren, terwijl John de camera een mooi plekje gaf en natuurlijk ook met iedereen aan het praten was. De rots is in die paar uur echt veranderd van rood naar paars naar bijna zwart, weer naar rood/oranje en vervolgens was het donker. De lucht was helemaal helder, dus jullie kunnen je voorstellen dat we zaten te genieten. Terug op de camping lekker gegeten en straks weer vroeg naar bed, want morgen willen we de zonsopgang en de rots van dichtbij zien en er wandelen.

Donderdag 15 april

De wekker ging al om 5.00 uur. Het was moeilijk wakker worden, maar het moest. Ayers Rock zien bij zonsopgang doe je maar één keer. Alle spullen opgeruimd, ontbijten doen we later wel en weg. Er was nog maar één andere auto op de sunriseplek, maar al gauw stond de hele parkeerplaats vol en kwam ook de ene bus na de andere. We zochten een mooi plekje uit en ook nu zag je de kleuren van de rots heel snel veranderen. Na een uurtje zijn we weer weggereden. Nu naar Ayers Rock zelf om het eens van dichtbij te zien. We zijn er helemaal omheen gegaan en hebben een paar wandelingen gemaakt naar wat bijzondere kenemerken, zoals rotstekeningen van de Aboriginals en een bron (Mutijula) diep verstopt onderaan de zuidkant van de rots. Vervolgens zijn we naar De Olga's gereden (Kata Tjuta, wat 'veel hoofden' betekent). Dit is een groep van 36 zandsteengebergtes. De grootste, Mount Olga is nog eens 200 m hoger dan Uluru (Ayers Rock) We hebben er een prachtige wandeling gemaakt, de Walpa Gorge. Tussen 2 kloven in via een soort maanlandschap kwamen we tot in de Olga's. Heel erg mooi! Het is een kleurenpracht om de blauwe lucht in combinatie met die rode rotsen en de groene begroeiing te zien. Vogeltjes fluiten, watertjes die je hoort stromen en je waant je bijna in de hemel!

Op de terugweg naar de Stuart Highway zagen we een groepje wilde dromedarissen lopen. Dat is weer eens wat anders dan een kangoeroe of een koe op de weg! Het zijn grote beesten en ze staken een paar keer over de weg heen en weer. We hebben ze goed kunnen bekijken. Nu zitten we op een camping in Erldunda en morgen rijden we naar Coobers Pedy.

Vrijdag 16 april

Gisteravond na het douchen kwam John helemaal opgetogen terug. Hij liep terug naar de auto en daar stond ineens een kangoeroe voor hem. John stak zijn hand uit en de kangoeroe liep naar hem toe en snuffelde aan zijn hand. Vervolgens liet hij het toe om geaaid te worden! Vanochtend was de kangoeroe er weer en konden we ook nu naar hem toe lopen en (voorzichtig natuurlijk) het beessie over z'n rug aaien. Zijn staart is, net als zijn rug, heel erg zacht, maar op het moment dat hij weg wil lopen verandert diezelfde staart in één bonk spieren. Heel bijzonder.

De rit van vandaag ging door woestijngebied. Painted Dessert en The Breakaways. Zover je kunt kijken 'a whole lot of nothing'. Wel hier en daar wat rookpluimen en wervelwindjes. We hebben een loop gereden voor 4WD-ers om echt in het hart van deze woestijn te komen. In The Breakaways is de film Mad Max met Mel Gibson en Tina Turner opgenomen. Wat voel je je dan ongelooflijk klein als je hier in dit gebied staat. Het is eigenlijk niet te beschrijven. We hebben er foto's van gemaakt en hopelijk komt het een beetje over. Hier was ook het kruispunt met het zgn. Dog Fence. Een hek van 5600 km lang om de dingo's aan de noordzijde en de schapen aan de zuidzijde te houden. In Coobers Pedy hebben we een tour voor morgen geboekt. Dan gaan we wat van het ondergrondse leven zien en naar een opaalmijn buiten de stad.

Zaterdag 17 april

Om half 9 stapten we zo vanuit de camper in de tourbus. Rudy, de tourleider, was zelf een zgn. opalminer voor 30 jaar. Hij wist er zoveel over te vertellen! We reden eerst door de stad en Rudy vertelde van alles over de gebouwen en de huizen onder de grond. Die worden dug-outs genoemd. In Coober Pedy wonen zo'n 50 nationaliteiten. Er zijn 4 verschillende kerken en die zijn allemaal ondergronds. Wij bezochten er één. Bizar om in zo'n ondergrondse kerk te staan. Deze dug-outs zijn gebouwd omdat het in de zomer 50 graden overdag is en ‘s nachts is het rond de 0 graden. Ondergronds heerst het hele jaar een temp. Van 24 graden. Zeer prettig dus. We reden langs een opaalmijngebied, waar je heuvel na heuvel zag. Naast elke heuvel vind je een gat van 20 m diep. Er zijn in Coober Pedy 265.000 van zulke gaten. Overal wordt je gewaarschuwd; niet rennen, niet achteruit lopen, etc. Er zijn al heel wat mensen overleden die in zo'n gat zijn gevallen. We hebben ook een ondergrondse woning kunnen zien. Best groot en zeker niet ongezellig. Een museum (ondergronds natuurlijk) als afsluiting en we werden weer keurig teruggebracht. Even boodschappen doen, tanken, pinnen en op naar Port Augusta. Dit was best een zware rit, want er was maar één roadhouse onderweg en dat voor een route van 540 km! Wel heel veel te zien aan verschillende landschappen onderweg. In Port Augusta pakten we de eerste de beste camping, want het was al 6 uur. Morgen naar Adelaide.

Zondag 18 april

Heerlijk geslapen en wakker worden met een prachtige lucht. Eerst even naar McDonalds voor een lekker bakkie cappuccino en even op internet kijken. Vervolgens naar The Remarkable Mountains. We zitten hier aan de Spencer Gulf en vanuit Hancooks Lookout was dat heel mooi te zien. Je kon heel erg ver kijken. We hebben de verrekijkers er bij gepakt en een hele tijd om ons heen gekeken. Toen het NP in. We hebben 2 wandelingen gemaakt die uitkeken over Alligators Gorge. Niet omdat er ‘alligators'' zitten, maar omdat een Aboriginal genaamd Ali hier jaren lang op schapen heeft gepast. Op de weg terug uit het park roken we een branderig luchtje en de handrem deed het niet meer. Auto aan de kant, krik eronder, banden eraf en, het is niet waar, de handrem zat vast. De rem was bloedheet. John heeft de rem weer losgeklopt, banden er weer onder en in Adelaide gaan we wel even langs een Kea-vestiging. We zijn via een toeristische route naar Adelaide gereden. Door heel veel gezellige kleine dorpjes, wijnvalleien en glooiende heuvels. Het had wel wat weg van Luxemburg. In Adelaide, net buiten het centrum, hebben we 2 nachtjes op een camping geboekt en gelijk een dagkaart gekocht voor het openbaar vervoer. Morgen dus met de bus naar het centrum en de stad onveilig maken.

See ya