Zaterdag 10 april

Wat een heerlijke camping, gisteravond in de beachbar een wijntje gedronken (wel tussen de giftige padden, maar ach...), daarna douchen en naar bed. Hoe kies je een douche uit? In ieder geval één die er schoon uitziet en zoveel mogelijk beestvrij is, want je wilt toch wel een beetje privacy. Afijn, ik vond een goede douche, hing m'n handdoek aan het haakje, zette m'n toilettas op het plankje, trok m'n kleren uit, hé, geen douchegordijn, dan wordt alles zo nat. Dus verhuizen naar de volgende. Ja, deze heeft een douchegordijn. Handdoek aan het haakje, toilettas op de plank, kleren uit, douche aan, verdorie, geen douchekop! Dus weer naar de volgende, nu eentje met kikker, dat werd dus gezellig samen douchen......Na deze 'opkikkerende' douche lekker slapen. De volgende morgen een prachtige zonsopgang, precies voor ons op het moment dat we wakker werden. Geweldig natuurlijk. Ontbijten, spullen inpakken, auto 'inklappen' en gaan. Vandaag en morgen een lange rit voor de boeg. Eerst maar eens door het Jeannie Gunn-parkje gelopen. Zij is de schrijfster van het beroemde Australische boek ‘We of the never-never'. Zij en haar man woonden in Mataranka en Jeannie heeft het leven en de mensen daar beschreven. Daarna een lange reis van 600 km naar Tennant Creek, onderweg in een typische Australisch roadhouse koffie gedronken. We zagen het richting Tennant Creek al wat donkerder worden en eenmaal op de camping besloten we gauw te eten en ons op te sluiten want ja hoor, in het zeer droge centrum van Australië kwam een enorme thunderstorm en wat voor één!

Zondag 11 april

De volgende ochtend was het weer droog en zagen we op de weg het resultaat van de storm, heel veel floodings. Afijn, gelukkig was het weer droog en konden we 100 km verder naar de Devils Marbles, grote ronde rotsblokken balancerend op andere rotsen, een prachtig gezicht.Dit keer in een roadhouse koffie gedronken met een eigenaar die alles, maar dan ook alles liet zien wat hij van Nederland had, het leek wel een museum bij hem binnen. Aan het einde van de middag kwamen we aan in Alice Springs. 2 nachten geboekt en gelijk al bij de buren op de koffie, gezellig.

Maandag 12 april en Dinsdag 13 april

Lekker vroeg op en de stad verkennen. We liepen de zgn. Heritage Walk langs allerlei gebouwen. Rond een uur of 11 besloten we een trip naar de East McDonnell Range te maken. Die zouden we eigenlijk de volgende dag doen, maar Alice Springs is niet zo groot, dus...Een mooie, speciaal voor 4WDauto;'s gemaakte rit, de Binns Track reden we. Altijd van te voren informeren of het kan, dat hadden we al gedaan en de weg was open. we kwamen al vrij snel in Emily's Gap, een mooie kloof met een helder watertje waar je door heen kon lopen. Vervolgens een kilometer of 75 off road. We passeerden 3 keer een brede rivier (ong. 75 tot 100 m) die normaal droog staat, maar door de heftige regenval nu voor ongeveer de helft van de breedte onder water stond. De regel is dat je uitstapt, het water op diepte controleert en de bodem op hardheid en dat doe je dus. Dat ging 3 x goed, maar bij de 4^de crossing liepen we dus vast. Half 2 en we konden geen kant meer op. Wat doe je dan? Je gaat graven, graven. Je zoekt naar boomstronken en grote platte stenen. Maar je ligt wel op je buik in het water. Na een paar uur hard gewerkt te hebben om wat grip onder de banden te krijgen probeer je weg te komen, maar het lukt je gewoonweg niet. Ingrid zag op de kaart dat zo'n 8 km verder langs de weg een rondhouse(je) was. Dat moest voor donker wel te bereiken zijn en je hoefde dan niet van de weg af (veiligheid voor alles). John bleef ondertussen proberen om het zand onder de auto zo veel mogelijk weg te graven. Na 3 kwartier, stevig doorlopen kwam Ingrid pas bij het bord, nog 8 km te gaan en ze stak een rivier over die je onmogelijk met een auto kon oversteken. De beslissing is dan om terug te gaan, zodat je voordat het donker wordt weer bij de auto bent en je niet in het donker langs de weg hoeft. Bij de auto aangekomen samen weer verder graven (we hebben allebei onze armen vol schrammen en blauwe plekken zitten) tot het echt donker werd. Ja en wat moet je dan? In de auto wat proberen warm te worden, want het koelt behoorlijk af ‘s avonds en we waren natuurlijk nat tot op het bot. We hadden genoeg water bij ons en bevonden ons niet in een levensbedreigende situatie volgens de regels en dus mochten we niet ons alarmbaken inschakelen. De lucht zag er wel wat dreigender uit en we wisten dat als het zou beginnen te spetteren, het niet lang zou duren voordat het water uit de bergen door de rivier zou gaan stromen en dan is het: weg auto. Dus besloten we de rugzakken in te pakken en alles leeg te halen zodat we snel weg konden gaan als dat zou moeten. Tijdens de nacht (die dus al om 19.00 uur begon) was er altijd één van ons wakker om de boel buiten in de gaten te houden. Het kwam er eigenlijk op neer dat we allebei van spanning wakker bleven en niet eens trek hadden om ook maar wat te eten. Tot onze opluchting zagen we wel dat het waterniveau snel zakte en dat gaf ons wat lucht om de volgende ochtend wat makkelijker te proberen de auto uit te graven. Maar, door het wegzakken van het water werd het zand meegenomen onder de auto en was er eigenlijk geen beginnen meer aan. Om 6.00 besloten wij toch om het GPS-alarm in te schakelen en op het dak van de auto te zetten. We hadden een hachelijk nachtje achter de rug en zagen het niet zitten om daar nog een aantal dagen te overnachten op zo‘n gevaarlijke plek. 3 uur later, om precies 9.00 uur (we hadden ondertussen al onze spullen naar de kant gebracht, want de lucht zag er toch wel donker en dreigend uit) hoorden we allebei op hetzelfde moment een auto. Joepie! Het was een politiejeep met een lier en niet veel later landde er ook een helikopter in de droge rivierbedding. Met hulp van John werden er twee sleepkabels aan de lier vastgemaakt, want die was niet lang genoeg. Door een klein stukje met de lier te trekken en achteruit te rijden met de auto was hij er al uit. James en Emma, de 2 ongelooflijk vriendelijkeagenten hebben onze namen genoteerd en ons tot aan de snelweg naar Alice Springs begeleid.Ze zeiden datze aan onze sporen konden zien dat we alles goed hadden aangepakt, maar gewoon domme pech hadden.We kwamen redelijk gebroken aan op de camping met een auto die onder het rode zand zat (van binnen en van buiten) en heel veel spullen waren nat. Op de camping kregen we een derde nacht aangeboden, omdat we van de tweede nacht geen gebruik hadden gemaakt. Dus werd de auto leeggehaald en schoongemaakt, pakten we alle spullen weer uit de tassen in de desbetreffende kastjes en was de volgende stop de autowasserette en vervolgens langs KEA om een nieuw GPS-alarm op te halen, want ze zijn maar eenmaal te gebruiken. Wij hoefden voor dit alles gelukkig alleen maar de zgn. batterijwissel te betalen. Dat hadden we niet hoeven doen als ons leven in direct gevaar was. Nou, wij vonden van wel, maar betaalden het bedrag met plezier, want we waren er toch maar goed van afgekomen. Daarna weer terug naar de camping, daar waren we al snel groot nieuws bleek later, want we waren een item geworden op het Australische 20.00 uur journaal en we staan op internet. Kijk onder Australisch nieuws en vervolgens zoek je naar Dutchtourists en dan zie je het al meteen. We laten hier dus wel onze sporen na. We hebben onze geslaagde redding gevierd in The Overlander Steakhouse met een kangaroo fillet. Héérlijk!

Tot zover ons verslag. It's an adventure!

Tamara, gefeliciteerd!!!!!!