Zaterdag 1 mei

We verlaten Sydney alweer. Wat betreft de drukte is dat niet erg. We zaten op een camping in een buitenwijk, maar voordat je het gebied Sydney uit bent! We zijn de bergen ingereden en kwamen in het gebied New England. Hier hebben veel Schorse en Ierse immigranten zich gevestigd. We kwamen dan ook prompt in een Keltisch festival in Glen Innes terecht. Ook plaatsjes als Aberdeen en Stonehenge klinken ook wel erg Schots natuurlijk. Vanwege het festival waren alle campings en motels volgeboekt. Op één na en daar hadden we dus mazzel mee, vooral omdat het al donker was toen we aankwamen. We zaten op zo'n 1200 m hoogte en in een gebied waar de seizoenswisselingen heel duidelijk zijn, dus......brrr. Wel een heerlijke douche waar een enorme plens water uitkwam, zalig. Op de achtergrond waren doedelzakspelers aan het blazen en liepen er veel mensen in Schotse kleding rond. Het zag er allemaal erg gezellig uit. Glen Innes is vooral bekend om de zgn. Standing Stones, zeg maar een soort Stonehenge. 24 stenen in een cirkel die de uren van een dag voorstellen en een aantal stenen voor de seizoenen en de windrichtingen.

Zondag 2 mei

Na een onrustige nacht (huilende kinderen, blaffende honden en valse doedelzakkers) zijn we na het ontbijt en een lekkere lange douche verder naar het noorden getrokken. We kwamen al heel snel in Boonoo Boonoo NP, waar de Boonoo Boonoo Falls 210 m naar beneden storten. Lekker rustig, weinig mensen, heerlijk. Grenzend aan dit park vind je ook Bald Rock NP. Na Ayers Rock de grootste monoliet, alleen is deze van graniet. Er waren 2 wandelingen naar de top, eentje die er slingerend omheen ging en eentje waarbij je gewoon recht tegen de berg opliep! We liepen eerst een stuk door het bos en vervolgens doemde de berg voor ons op. Wow, dat is toch eigenlijk best wel steil! Het leek wel of iemand een enorme bak beton had neergestort. Hoe moet je hier omhoog??? Door middel van witte verfstippen was er een pad uitgestippeld. We begonnen vol goede moed aan de tocht der tochten naar de top. Halverwege stoppen om uit te hijgen en tja, dan kijk je even achterom en dan....... ja maar, dat is HOOG! We keken elkaar aan en klommen weer verder en dan hebben we het echt over klimmen, lopen op je tenen om omhoog te komen. Waar zijn we aan begonnen. Eenmaal boven bleken we niet boven te zijn. Het pad voerde ons nog verder via de achterzijde omhoog. We liepen over een rand.... Echt, als je hier uitglijdt, dan heb je niets om je aan vast te houden en vertel je het niet meer na. Toen we eenmaal echt op de top waren was het wel 360 graden een werkelijk prachtig uitzicht. New South Wales achter ons en Queensland voor ons. Beneden zag je het droogste regenwoud van Australië.

Even zitten, genieten, uithijgen en wat drinken. En dan? Ja, dan weer beneden, via dezelfde weg. Misschien ken je het gevoel van de eerste dag weer op de skies en voor een steile afdaling staan en denken; 'Haal ik dat wel?'. Dat gevoel hadden we nu allebei ook weer even. Over de rand kijken en denken: 'Hoe moet ik hier weer naar beneden?' Beneden aangekomen lijkt het wel of je over lucht loopt als je weer rechte grond onder je hebt en vervolgens gaan je benen trillen en slap aanvoelen, zeg maar zwabberen. Wat een adrenaline giert er dan toch door je lijf! Weer in de auto sprongen er opeens 2 kangoeroes voor de auto, maar natuurlijk.

De streek New England en de staat New South Wales hebben we achter ons gelaten, we zitten nu in Queensland in het plaatsje Yarraman, ter hoogte van Brisbane. Morgen vroeg op, want 'Crikey!', we gaan naar Australia Zoo, de dierentuin van Steve Irwin.