Schattige panda's!

Zaterdag 13 augustus

Heerlijk rustig aan kunnen doen, we hebben wel vroeg ontbeten, maar daarna konden we lekker relaxen. Om 9.00 uur moesten we de koffers op de gang zetten en jawel, om 9.00 uur kwam een hotelbediende de koffers halen, die direct door naar het vliegveld gingen. Wij moesten om half tien weer aantreden, waarna we met de bus naar de Westpoort gingen. Aldaar beklommen wij de 12 m hoge stadsmuur en stapten we in onze riksja. Onze chauffeur deed vreselijk goed zijn best om in het Engels wat uit te leggen en stopte op heel veel plekken. Het kleine centrum (de binnenste stadsmuren stammen uit de Ming-Dynastie en de buitenste stadsmuren (nog steeds van het oude centrum) stammen uit de Tan-Dynastie. Wij werden naar de Zuidpoort gereden, waar een voorstelling te zien was. Onderweg ook nog even bij een museum gestopt waar nog resten te zien waren van de oorspronkelijke stadsmuur. Een lekker ijsje onderweg ging er ook wel in en de chauffeur had dikke pret met ons. Hij liet John ook even voelen hoe het is om op zo'n riksja te fietsen. Anderhalf uur later waren we weer terug bij de Westpoort en beklommen we de toren aldaar. Xi'an is het startpunt van de zijderoute en in de toren hing een mooie kaart hiervan. Na deze rustige ochtend werden we met de bus weer naar het vliegveld gereden voor de vlucht naar Chengdu. We genieten nu (13 aug., 13.30 uur) in een soort van koffielounge van koffie en sandwiches, in afwachting van de boardingtijd.

Op tijd geboard, maar toen zaten we nog een uur, zonder airco(!) in het vliegtuig op de startbaan en het werd warmer en warmer. Gelukkig zat Johan, onze medereiziger vlak naast ons en wapperde af en toe met een waaier voor wat koelte. De vlucht zelf ging vrij snel. Ik zat naast Anthoin en we hebben de vlucht wel volgekletst. In Chengdu vloog de warmte ons gelijk aan. Hier is de luchtvochtigheid ook nog eens hoger, dat is wel weer even wennen. Natuurlijk werden we ook hier door een Chinese gids opgewacht, Rebecca dit keer. De bus was heerlijk koel en bracht ons snel naar het centrum. Chengdu is een opvallende groene stad en natuurlijk ook de stad van de reuzenpanda. Verder vind je hier veel theehuizen, brokaat en wordt er veelvuldig Mahyong gespeeld. Ook bevinden we ons in de provincie Sichuan en dat betekent dat het eten gekruider is dan elders in China. Dat hebben we ondertussen al aan den lijve ondervonden. De droge rode chilistukjes zullen me nog lang bijblijven.........(hè Daan?!) Na het diner werden we bij ons hotel afgezet, waar de koffers ook al weer klaar stonden. Een heerlijke hotelkamer, lekker koel en heerlijke bedden. We waren echt moe en hebben in bed nog even tv gekeken en zijn toen lekker op tijd gaan slapen.

Zondag 14 augustus

De dag van de reuzenpanda! Vroeg op, want dan zijn de panda's nog het actiefst. De reuzenpanda komt in het wild alleen in China voor. Ze eten tussen de 20 en 40 kilo bamboe per dag! Het verteren gaat heel langzaam en daarom brengen ze het grootste deel van de dag etend door en als ze niet eten, slapen ze. Hij kan namelijk maar 20% van de voedingsstoffen opnemen en zo spaart hij zijn krachten. Het was een goede dag voor ons, want de panda's waren erg actief en veel buiten, zodat we ze goed konden bewonderen. Ook de pasgeborenen (wegen bij de geboorte ong. 100 gr !) konden we zien. Er was er één van een paar dagen oud bij. Omdat we zo vroeg waren, was het ook nog eens erg rustig in het park. Heerlijk! De panda's hebben zo'n hoog knuffelgehalte, je bleef er maar naar kijken, we hebben er erg van genoten. Niet alleen de reuzenpanda is hier te zien, wat natuurlijk het belangrijkste is, maar ook de rode panda heeft hier een leefgebied. Zij zijn een stuk actiever. De overeenkomst met de reuzenpanda is het feit dat ze ook bamboe eten, maar daar houdt het eigenlijk wel mee op. Het zijn werkelijk schattige beesten om te zien. Na een verhelderende film hebben we nog even kunnen wandelen om het zwanenmeer en de koikarpers (bijna) kunnen aaien. Je kon ze wat vissenvoer geven. Ze buitelden en zwommen over elkaar heen, het was vooral een kleurrijk geheel. Een machtig mooie ochtend. Terug in de stad lekker geluncht en 's middags naar een ‘foodmarket' en struinen door gezellige straatjes en een bezoek gebracht aan het Renmin-park. Dit is het mooiste park van Chengdu, met veel bloemen, vijvers, terrassen en optredens. Het monument voor de martelaren gedenkt de spoorstaking van 1911, die uiteindelijk leidde tot de val van de Qing-dynastie. In het park hebben we bij een theehuis met z'n allen jasmijnthee of groene thee gedronken en ondertussen niet te veel bewegen. Ik had vandaag erg veel last van de vochtige warmte (34 graden en ruim 70% luchtvochtigheid) en was blij, ondanks, de gezellige besteding van de middag, dat we weer in ons hotel waren. Lekker even douchen, andere kleren aan en een beetje rusten. 's Avonds met z'n allen gegeten in een Chinees restaurant (gek hè?) met traditionele gerechten uit Sichuan. Op een enkel echt spicy gerecht na, was het best wel te doen. Het zag er allemaal ook erg mooi uit op tafel. We namen vanavond afscheid van 5 medereizigers die de reis ‘China in vogelvlucht' deden. Jammer, want de groep is erg leuk met elkaar en we zullen ze zeker missen!

Na het eten dus afscheid genomen. Een deel van de groep ging nog naar een show. Wij bleven vanavond ‘thuis'. We zijn even naar een groot winkelcentrum in de buurt gelopen en voor John nog even een korte broek gekocht. Toen weer terug en lekker op tijd naar bed! Morgen vliegen we naar Lijang.

Het terracottaleger en........ weg kiespijn!

Vrijdag 12 augustus

Dit prachtige hotel heeft natuurlijk ook een geweldig ontbijtbuffet. Lekker om weer wat yoghurt met fruit te eten en een croissantje. Het eten is hier echt lekker en volgens John ook enorm meegevallen, maar het blijft veel van hetzelfde. Om 8.00 uur in de bus, eerst naar een terracottafabriek om daar het fabricageproces van de wachters mee te maken en daarna gelijk door naar de immens grote hallen waar een grote hoeveelheid van de ruim 6000 soldaten staan uitgestald. Het zijn 3 grote hallen. In de eerste kom je binnen en dan beneemt het je even de adem. Het is nog indrukwekkender dan we ons hadden voorgesteld. Elke soldaat heeft zijn eigen gezicht! Tijdens een historische film krijg je een indruk wat er zich ten tijde van de bouw van dit leger heeft afgespeeld. In de tweede hal zie je hoe de opgravingen te werk gaan. Halve soldaten, boogschutters en paarden zie je uit de grond omhoog steken. Hier staan de soldaten met de gezichten naar elkaar toe, het ‘commandocentrum' met zo'n 70 officieren, in de eerste hal stonden ze in linies opgesteld (de infanterie). In de derde hal (de cavalerie waren ze net begonnen met opgravingen en kon je zien wat de oorspronkelijke kleuren waren. In een andere ruimte kon je 2 bronzen strijdwagens bewonderen. Keizer Qin Shi Huangdi was bezeten van de dood en de erfenis die hij zou achterlaten. Hij liet 700.000 mensen 36 jaar lang werken aan de bouw voor zijn graf. Rare vent, maar wel eentje die China voor het eerst verenigde en ook verantwoordelijk was voor het laten verbinden van de stukken Muur. Anderhalve kilometer ten westen van de hallen ligt hij (vermoedelijk) in een grafheuvel, waar vele Indiana Jones verhalen de ronde over doen, van rivieren gevuld met kwikzilver tot een plafond dat bezaaid zou zijn met parels die de sterrenhemel moeten voorstellen. Ze houden in ieder geval de mythe in stand door er niet te gaan kijken. In het boekwinkeltje zit meneer Yang dagelijks zijn boeken te signeren. Hij is de man die in 1974 per ongeluk op dit leger stuitte toen hij een waterput aan het graven was. Het schijnt dat hij liever water had gevonden dan het terracottaleger.

In een nabijgelegen theehuis hebben we deelgenomen aan een theeceremonie. Dat was erg leuk, maar vooral erg lekker om mee te maken. Vooral de lychee concubine thee was erg lekker.Weer terug in het centrum hebben we John en Marianne, samen met haar man Anthoin en een Chinese gids afgezet, want die gingen naar een kliniek voor hun tandproblemen. Ik kon niet mee, want er was geen plaats meer in de taxi. Geen probleem, ik heb de Moskee bezocht en de Trommeltoren beklommen, ook leuk! In het ziekenhuis moesten de patiënten zich inschrijven, werd er van de kies van John een foto gemaakt en geconstateerd dat er inderdaad een ontsteking zat. Zonder verdoving, op John z'n verzoek, werd er een gaatje geboord, zodat de ontsteking open was en de druk er van af kon worden gehaald en toen was John van de pijn af. Hij voelde het zo wegtrekken. Hij ging goed voorbereid heen, met verzekeringsspullen, telefoonnummer en veel geld, maar moest uiteindelijk het gigantische bedrag van rond de 8 Euro betalen! Alles gebeurde onder zeer steriele omstandigheden, maar dan moet je natuurlijk wel in deze kliniek zijn voor buitenlanders en niet in een lokaal ziekenhuis, waar de Chinezen vanaf 7.00 uur 's Ochtends al in de rij moeten staan. Voor deze ziekenhuizen zijn er speciale voetgangersbruggen over de weg gebouwd, want soms staan ze daar al in de rij!

John en Marianne werden met de taxi weer naar het hotel gebracht en hadden zelfs nog tijd om zich voor het eten op te knappen. Dat ging dus soepeltjes! Voor het eten kregen we een demonstratie. Er werd voorgedaan hoe je dumplings kunt maken. Daarna werden ze natuurlijk bereid en geserveerd! Na het eten reden we naar een hotel met theater. Hier hebben we gekeken naar een zeer kleurrijke show met prachtige decors. Veel dans en muziek. Na deze show terug gewandeld naar het hotel en met gevaar voor eigen leven een enorm brede weg overgestoken. Stoplichten staan er wel, maar doen het niet. Het is normaal dat je gewoon gaat oversteken en dan moet je doorlopen en mag je beslist niet stoppen! Als je je bedenkt dat het lijkt of je een autoweg oversteekt tijdens spitsuur kun je je voorstellen dat ik niet zonder uitroepen (en ik niet alleen) ben overgestoken! Maar ach, dat moet je ook weer eens meegemaakt hebben.........

Morgen laten we ons fietsen over de stadsmuur, nu al zin in!

Kiespijn

Donderdag 11 augustus

Lekker geslapen en nog lekkerder ontbeten. 's Ochtends is de temperatuur ook nog eens aangenaam. We zijn de straat weer opgegaan en hebben de klokkentoren beklommen. Daarna weer lekker struinen en genieten van het straatleven. Bij een theehuisje een lekkere cappuccino en warme appeltaart genomen (hoefden we niet met stokjes te eten, hoor...). Vervolgens hebben we in het guesthouse even lekker gezeten en toen was het alweer tijd voor de lunch. De groep is erg gezellig en er wordt dan ook veel gepraat en gelachen, dat is toch wel fijn.

De tocht met de bus terug naar Taiyuan duurde zo'n anderhalf uur. Tijdens de tocht hebben we van Lisa wat Chinese les gehad, erg leuk. Op de luchthaven hebben we weer afscheid genomen van de chauffeur en de gids en rond 16.00 uur zaten we alweer in het vliegtuig (737-800) naar Xi'an. De vlucht duurde maar een uur. Na drie kwartier kwamen we even in wat hevige turbulentie terecht. Ik zat zo midden in een verhaal dat ik me wezenloos schrok, goed, heb je weer even door dat je leeft. In Xi'an aangekomen wachtte onze nieuwe gids ons op, Tien, ook weer een jonge meid. We moesten onverwachts naar een ander hotel. Niet erg, bleek achteraf, want we zitten nu dus op de 22-ste verdieping van een 5 sterren hotel! Tjonge, wat een luxe. Ze stoppen je nog net niet in bed. Mar goed, vanuit het hotel met de bus naar het centrum. Hier in Xi'an is ook een oud gedeelte met een stadsmuur, maar dan eentje van bijna14 km lang! Na het eten hebben we door de stad gewandeld en bezochten we de bazaar in de islamitische wijk van Xi'an. Hier hebben we een Chinees schaakspel op de kop weten te tikken voor het gigantische bedrag van 100 Yuan (ong. 10 Euro) Ondertussen begon de kies van John op te spelen (hij had er al een paar dagen last van) en bleek iemand anders uit de groep een afgebroken kies te hebben. Na wat overleg met onze beide gidsen hebben we besloten morgen met zijn 4-en naar een kliniek te gaan. We zijn nu in een grote stad en hier is een kliniek voor buitenlanders, want over het algemeen is de medische zorg hier ronduit slecht, vertelde Tien. Morgenochtend gaan we eerst nog naar het Terracottaleger, wel zonnebrand mee, want het wordt zo'n 38 graden!

Van 20 miljoen naar 35.000 inwoners

Woensdag 10 augustus

Héél vroeg opgestaan en om 06.15 uur zaten we al in de bus om ons door het extreem drukke Beijing te leiden naar het station Beijing West. Wat je daar ziet overtreft ook weer je stoutste verwachtingen! 20 wachtruimtes vol met Chinezen! Zittend op de banken, op de grond, etc. De perrons gaan pas om 7.45 uur open en je moet 20 dagen van te voren al een kaartje kopen! Daarentegen was de expresstrein een luxe, net een vliegtuig. Lekkere stoelen, tv-schermen en koffie, thee en lekkers kon je in de restauratiewagon kopen. We merkten wel dat het treinstel waar wij zaten luxer ingedeeld was dan de andere treinstellen. De drie en een half uur rijden vloog om! In Taiyuan wachtte Lisa, onze Chinese gids ons op. Een zeer enthousiaste griet. We haalden onze bagage op; dat kwam uit een donker hol tevoorschijn en daarna naar de bus lopen. De bagage werd voor een paar yuan naar de bus gebracht. Heerlijk geluncht en nu met weer hele andere gerechten, want elke provincie heeft zijn eigen smaken en gerechten. Hier staan de noodles en dumplings centraal en alles wordt met azijn gegeten. Hoe meer azijn je eet, hoe rijker je bent. Vrouwen trouwen een rijke man, mannen een goede vrouw en kinderen worden er slimmer van. Iedereen houdt hier dus van vinegar...... behalve Lisa en daarom is zij ook nog single......

Na de lunch vertrokken we met de bus naar Pingyao. Daar aangekomen reden we tot aan de stadsmuren van het oude gedeelte en werden wij met de bagage overgeladen op elektrische karretjes, want in het oude centrum mogen geen auto's rijden. Eenmaal binnen de stadsmuren keken we onze ogen uit, wat een gezellige straatjes, alles nog echt oud en echt Chinees! Ons hotel, eigenlijk een guesthouse bevond zich pal in het hart van dit oude deel. Zeer authentiek en zo waren de kamers ook ingedeeld. Na het opfrissen brachten we een bezoek aan de eerste bank van China. Om hier te mogen werken was een voorrecht, maar......je moest wel een man zijn, niet kleiner dan 1.70 m, schoenmaat 40-42 hebben, een bepaalde maat hoed ophebben en tussen de 17 en 50 jaar zijn. O ja, en je mocht alleen maar met een lokale vrouw getrouwd zijn of trouwen. Om de geheimen te bewaren werd er in de bank een ruimte gemaakt waar men kon zitten en drinken, zodat je niet in een dronken bui alles verklapt. Het was zeer interessant! Vervolgens liepen we naar de Zuidpoort en beklommen we de 12 m hoge muur. Hier mocht je verder zelf bepalen wat je ging doen. Wij zijn met een gedeelte van de groep naar de Oostpoort gewandeld. Onderweg veel beelden gezien en van het uitzicht genoten. 's Avonds in een superleuk restaurantje met z'n allen gegeten, inclusief Lisa, die door Cor, onze gids was uitgenodigd ;.) Na het eten zijn John en ik nog lekker door de straatjes wezen struinen, genietend van een verlicht Pingyao. Op een terrasje een biertje gedronken en aan de praat geraakt met een Maleisiër. Een zeer aangename avondtemperatuur van rond de 23 graden. Morgen hebben we de ochtend voor vrije besteding.

Laatste dag in Beijing en wat een dag!

Net als gisteren zaten we om 06.30 uur aan het ontbijt. Lekker rustig eten, nog even in de kamer tanden gepoetst en om 8.00 uur stonden we met onze koffers beneden. Daar kregen we te horen dat iedereen alle vloeistoffen uit de koffers moest halen, want dat mag niet in de trein, dat moet in je handbagage?! De omgekeerde wereld dus, want in het vliegtuig moet het weer andersom. Afijn, een half uur later zat iedereen in de bus en gingen we naar het Tian'an Men-plein, oftewel het Plein van de Hemelse Vrede. 60 ha groot, er kunnen tijdens evenementen een miljoen mensen op het plein! Alles wordt door agenten en soldaten scherp in de gaten gehouden; ze fotograferen is uit den boze, een stap te dichtbij bij een monument of gebouw mag ook niet. Iedereen wordt in een soort looproute gedwongen. Alles staat in het teken van de verheerlijking van Mao. Voor het Mausoleum sta je een uur in de rij en een minuut later sta je weer buiten. Je kan niet anders dan schuifelend langs het levensgrote portret van Mao die op de poort hangt waar Mao in 1949 de stichting van de Volksrepubliek China bekend maakte. Toch is het allemaal erg indrukwekkend om mee te maken. Eenmaal door de poort heen loop je naar de Verboden Stad. En daar stap je echt de geschiedenis in! Het is moeilijk te omschrijven wat je hier beleeft. Het is onvoorstelbaar groot. Dit schitterende complex werd in 1420 voltooid. De laatste keizer werd er in 1924 uitgedreven en was in 1925 voor het eerst open voor publiek, de straten van Beijing waren toen echt leeg, iedereen wilde natuurlijk naar binnen. Elk gebouw, brug, plein, etc. heeft hier zijn eigen betekenis, maar toen we de 5^de poort doorliepen en over het plein naar de zaal van de Opperste Harmonie keken, werden we wel even stil. Dit is echt het beeld uit de film The Last Emperor. Werkelijk schitterend gewoon! De paleistuinen waren ook machtig om te zien. Een geweldig bezoek dus. In de namiddag bezochten we de Tempel van de Hemel, oftewel het Tian Tan. Hier bracht de keizer zijn offers en werden de geestentabletten bewaard in het Keizerlijk Hemelgewelf. De warmte vandaag was drukkend (35 gr) en dat in een smog gehuld, zelfs voor Chinese begrippen erg warm.

Na een verkwikkende douche hebben we gezamenlijk (heerlijk) gegeten, met een danseres aan tafel erbij, erg leuk natuurlijk! Na het eten werden we naar het Red Theatre gebracht. Hier woonden we een Kung Fu-show bij. Het was het verhaal van een jongetje die door zijn moeder naar een klooster werd gebracht, alwaar hij lessen kreeg in de Kung Fu van een oude meester. Dit alles omlijst met een hoop spektakel en effecten. Het was een fantastische show! De spelers kwamen door het publiek en de kinderen die meededen lieten een staaltje acrobatiek zien waar je stil van werd, wat een beheersing! De avond sloten we af met een rondje om een verlicht en zeer verlaten Tian'an Men-plein.

Morgenochtend om 05.15 uur gaat de wekker, want een uur later moeten we al in de bus zitten, we vertrekken met de expresstrein naar Taiyuan.

Groetjes van ons

ps foto's komen later, niet echt een snelle verbinding.....

Je bent pas in China geweest als.....

Je de Muur hebt beklommen natuurlijk! Wauw, wat een belevenis. De Chinese Muur staat symbool voor China's historische neiging tot afzondering. Het is het enige bouwwerk dat vanuit de ruimte te zien is en iets waar zoveel geschiedenis aan vooraf gegaan is moet je uiteraard gezien hebben. Ondanks de indrukwekkende fortificaties was de Muur toch niet helemaal effectief. In de 13^de eeuw werd hij door de Mongolen doorbroken en in de 17^de eeuw door de Mantsjoes. Er zijn nu een aantal delen gerestaureerd, maar lang niet alles is open voor het publiek. Wij hebben het deel bezocht bij Badaling. Hier zie je nog de authentieke wachttorens en het uitzicht op de over de heuvels lopende Muur is schitterend. Het was wel weer even schrikken om die duizenden Chinezen over de Muur te zien lopen, maar als je over het iets zwaarder begaanbaarder oostelijk deel wandelt en je gaat wat verder, wordt het toch snel een heel stuk rustiger en kun je in alle rust genieten van dit wereldwonder. De tocht was echt zwaar, ook door het extreem warme weer, maar zeer de moeite waard!

In de namiddag werden we met een fietstaxi door de Hutongs gereden. Het woord Hutong gaat terug naar de Yuandynastie (13^de eeuw) en komt van het Mongoolse woord voor ‘put' , het middelpunt van het dorp. Hier staan de oorspronkelijke huizen en bij een aantal ‘locals' staan de deuren open en mag je even binnenkijken bij ze. Deze huizen staan in een vierkant met een hofje in het midden. Er woont één familie in die generaties lang bleef en deze ‘vierzijdige binnenplaats' was bedoeld voor de rijkeren. De hoofdwoning staat op het noorden, in de schaduw. In het westelijk deel woonden de jongens (iets hoger gelegen) en in het oostelijk deel de meisjes (ligt lager, de meisjes waren ondergeschikt). Tenslotte, in het zuidelijk deel woonden de bedienden (laagst gelegen en volop in de zon). De Hutongs bestaan verder uit smalle straatjes (soms maar 40 cm breed!) en de meeste huizen hadden en hebben geen eigen toilet, dus maakt een ieder gebruik van het openbaar toilet; je hoefde alleen maar op de lucht af te gaan en dat ruik je nog steeds! Na deze rit hebben we lekker op een terrasje gezeten aan het water en een heerlijk koel biertje gedronken. 's Avonds hebben we Pekingeend op de traditionele wijze gegeten in een straatje waar je het niet zou verwachten. De gezinnen eten voor hun huizen op straat, alles gebeurt eigenlijk op straat en tjonge, wat een armoede heerst er! Maar dat neemt niet weg dat de Pekingeend on-ge-loof-lijk lekker was! Het eten met de stokjes gaat ons trouwens goed af ondertussen. Zelfs de rijstkorrels pak je er mee op!

Tot zover maar weer, groetjes van ons

Hoe het voelt om beroemd te zijn

Ni Hao,

Vanuit een broeierig warm Beijing, gehuld in de smog, is hier het eerste reisverslag. We vertrokken lekker op tijd en we hadden een rustige vlucht. Tamara, Thor is een leuke film!

We kwamen al om 8.30 uur aan en na de kennismaking met de groep (groepsgrootte 17, heerlijk, 5 mensen doen een 10-daagse tour) doken we meteen de bus in, niet naar het hotel, welnee! We konden pas na 2-en in het hotel, dus het programma begon meteen, waarom ook niet.....Het eerste bezoek legden we af aan het Olympisch Stadion, het zgn. Vogelnest. De functie van de groepsreis werd meteen duidelijk; stoppen bij de ingang, alle spullen lekker in de bus laten liggen, de kaartjes werden centraal gekocht, snel naar binnen en vervolgens spreek je een tijd af. Voordeel: dit gaat makkelijk! Nadeel: je moet wel zorgen dat je op de afgesproken tijd weer bij de bus bent. Gelukkig zijn de tijden dusdanig dat je alles goed kunt bekijken. Maar goed, het Olympisch Stadion, tjongejonge, wat is dat groot!! Geweldig om te zien, om er binnen te kunnen kijken, de vlam, het erepodium, het plein tussen het stadion en het zwembad, etc. Op dat plein voelde ik ineens een handje in de mijne! Links van mij een Chinees meisje, rechts van mij ook en vader maar druk klikken met de camera, nog maar net van de verbazing bekomen kwam de volgende alweer! Zo voelt het dus om beroemd te zijn..........

Tijdens de lunch bleek de rest van de groep soortgelijke ervaringen te hebben, maar met mijn haar val ik blijkbaar extra op, net als John met zijn baard, want diezie je hier ook niet veel.

Nog een bizarre ervaring, je loopt naar het Zomerpaleis (een beroemde attractie) en vlak voor de ingang in een hele drukke straat trekt een jochie van een jaar of 10 zijn broek naar beneden (naast mij!) en begint tegen een boom te plassen! Ook zie je veel peuters met een broekje aan, waar bij de billen een gat zit zodat er direct geplast en gepoept kan worden, het is wel even wennen!

Aangezien het een mooie, warme dag is voor Chinese begrippen (het was smoorheet, maar we klagen niet) trok heel Beijing er met gezin en al op uit om naar het Zomerpaleis te gaan, hier hoort ook een immens groot park bij. In Beijing wonen 20 miljoen mensen, dus de hoeveelheid mensen was wel even schrikken. Voor het Zomerpaleis is er het Kunming-meer, dat door mensenhanden is gemaakt! Prachtige lelies dreven er op het water. Eenschitterend complex van allemaal verschillende gebouwen. Het was alleen jammer dat we op dat moment echt te moe waren om er volledig van te genieten. Met een drakenboot voeren we terug naar het begin en ‘mochten' we eindelijk naar ons hotel. Even douchen en opfrissen, een avondmaaltijd naar binnen gewerkt, nog even over een marktje gelopen, de reislog bijwerken en zometeen gaan wij heerlijk ons bed induiken!

Het is echt onvoorstelbaar wat je na een dag al aan ervaringen opdoet!

Zaijian!

Eten met stokjes en een pijnlijke arm

Hoe bereid je je voor op een reis naar China? Je geeft een feestje omdat je 40 wordt en dan krijg je van je collega's een Chinapakket (vooraf gegaan aan een fantastisch lied!). In dat pakketje zit dan o.a. Chinees bier (lekker), Chinese thee (ook lekker), een Chinees taalgidsje (handig) én.... eetstokjes, want ja, straks krijgen we niets anders om mee te eten is ons verteld. Afijn, we zullen dus mager thuiskomen, want hoe we ons ook uitsloven, dat eten met die stokjes lukt ons allebei niet! Met een point-it boekje op zak zullen we dus echt op zoek moeten naar mes en vork willen we niet verhongeren.......

Het visum is ondertussen ook binnen en gisteren hebben we een inenting gehaald bij de GGD. Alleen de antistoffen voor buiktyfus hadden we nog niet, voor de rest zitten we de komende jaren met genoeg antistoffen in het lichaam (hep. A/B, DTP). Wat malaria betreft dienen we ons goed met Deet te beschermen en in Dali en Kunming is het verstandig onder een klamboe te slapen. 's Avonds lagen we allebei op de bank met een pijnlijke arm, de prik kwam goed aan, of binnen, moet ik eigenlijk zeggen. Dat alles mag de pret natuurlijk niet drukken, want we gaan naar CHINA!