Vrijdag 12 augustus

Dit prachtige hotel heeft natuurlijk ook een geweldig ontbijtbuffet. Lekker om weer wat yoghurt met fruit te eten en een croissantje. Het eten is hier echt lekker en volgens John ook enorm meegevallen, maar het blijft veel van hetzelfde. Om 8.00 uur in de bus, eerst naar een terracottafabriek om daar het fabricageproces van de wachters mee te maken en daarna gelijk door naar de immens grote hallen waar een grote hoeveelheid van de ruim 6000 soldaten staan uitgestald. Het zijn 3 grote hallen. In de eerste kom je binnen en dan beneemt het je even de adem. Het is nog indrukwekkender dan we ons hadden voorgesteld. Elke soldaat heeft zijn eigen gezicht! Tijdens een historische film krijg je een indruk wat er zich ten tijde van de bouw van dit leger heeft afgespeeld. In de tweede hal zie je hoe de opgravingen te werk gaan. Halve soldaten, boogschutters en paarden zie je uit de grond omhoog steken. Hier staan de soldaten met de gezichten naar elkaar toe, het ‘commandocentrum' met zo'n 70 officieren, in de eerste hal stonden ze in linies opgesteld (de infanterie). In de derde hal (de cavalerie waren ze net begonnen met opgravingen en kon je zien wat de oorspronkelijke kleuren waren. In een andere ruimte kon je 2 bronzen strijdwagens bewonderen. Keizer Qin Shi Huangdi was bezeten van de dood en de erfenis die hij zou achterlaten. Hij liet 700.000 mensen 36 jaar lang werken aan de bouw voor zijn graf. Rare vent, maar wel eentje die China voor het eerst verenigde en ook verantwoordelijk was voor het laten verbinden van de stukken Muur. Anderhalve kilometer ten westen van de hallen ligt hij (vermoedelijk) in een grafheuvel, waar vele Indiana Jones verhalen de ronde over doen, van rivieren gevuld met kwikzilver tot een plafond dat bezaaid zou zijn met parels die de sterrenhemel moeten voorstellen. Ze houden in ieder geval de mythe in stand door er niet te gaan kijken. In het boekwinkeltje zit meneer Yang dagelijks zijn boeken te signeren. Hij is de man die in 1974 per ongeluk op dit leger stuitte toen hij een waterput aan het graven was. Het schijnt dat hij liever water had gevonden dan het terracottaleger.

In een nabijgelegen theehuis hebben we deelgenomen aan een theeceremonie. Dat was erg leuk, maar vooral erg lekker om mee te maken. Vooral de lychee concubine thee was erg lekker.Weer terug in het centrum hebben we John en Marianne, samen met haar man Anthoin en een Chinese gids afgezet, want die gingen naar een kliniek voor hun tandproblemen. Ik kon niet mee, want er was geen plaats meer in de taxi. Geen probleem, ik heb de Moskee bezocht en de Trommeltoren beklommen, ook leuk! In het ziekenhuis moesten de patiënten zich inschrijven, werd er van de kies van John een foto gemaakt en geconstateerd dat er inderdaad een ontsteking zat. Zonder verdoving, op John z'n verzoek, werd er een gaatje geboord, zodat de ontsteking open was en de druk er van af kon worden gehaald en toen was John van de pijn af. Hij voelde het zo wegtrekken. Hij ging goed voorbereid heen, met verzekeringsspullen, telefoonnummer en veel geld, maar moest uiteindelijk het gigantische bedrag van rond de 8 Euro betalen! Alles gebeurde onder zeer steriele omstandigheden, maar dan moet je natuurlijk wel in deze kliniek zijn voor buitenlanders en niet in een lokaal ziekenhuis, waar de Chinezen vanaf 7.00 uur 's Ochtends al in de rij moeten staan. Voor deze ziekenhuizen zijn er speciale voetgangersbruggen over de weg gebouwd, want soms staan ze daar al in de rij!

John en Marianne werden met de taxi weer naar het hotel gebracht en hadden zelfs nog tijd om zich voor het eten op te knappen. Dat ging dus soepeltjes! Voor het eten kregen we een demonstratie. Er werd voorgedaan hoe je dumplings kunt maken. Daarna werden ze natuurlijk bereid en geserveerd! Na het eten reden we naar een hotel met theater. Hier hebben we gekeken naar een zeer kleurrijke show met prachtige decors. Veel dans en muziek. Na deze show terug gewandeld naar het hotel en met gevaar voor eigen leven een enorm brede weg overgestoken. Stoplichten staan er wel, maar doen het niet. Het is normaal dat je gewoon gaat oversteken en dan moet je doorlopen en mag je beslist niet stoppen! Als je je bedenkt dat het lijkt of je een autoweg oversteekt tijdens spitsuur kun je je voorstellen dat ik niet zonder uitroepen (en ik niet alleen) ben overgestoken! Maar ach, dat moet je ook weer eens meegemaakt hebben.........

Morgen laten we ons fietsen over de stadsmuur, nu al zin in!