Vrijdag 7 mei

Na 3 heerlijke dagen verlaten we Town of 1770 weer en vervolgen we onze weg omhoog. Door de stad Rockhamptom loopt de Steenbokskeerkring en dat zullen we weten ook. Alles in de regio heeft iets met de naam Capricorn gedaan, motels heten Capricornia, de kust is The Capricornia Coast, etc. Er is ook een bord: 'U rijdt nu door de Steenbokskeerkring'. Ach, zeiden wij, dit is voor ons de derde keer in 2 maanden al. In het westen vlak voor Exmouth en in het midden net boven Alice Springs. Rockhampton is de veehoofdstad van Australië en ook dat hebben we geweten. Overal in de stad staan levensgrote koeien op sokkels. Verder naar het noorden maar weer. Bij Mackay hebben we de afslag naar een schiereiland genomen. Via een bergrit kwamen we in Cape Hillsborough terecht, een Nationaal Park waar iedere ochtend om 6.00 uur de kangoeroes vanuit de bosjes het strand ophuppen. Vervolgens trekken ze de bossen weer in en in de late namiddag gebeurt hetzelfde. Nou, we zijn benieuwd. Het is in ieder geval al apart om hier zo dicht op het strand te staan en vanuit je bed de golven te horen.

Zaterdag 8 mei

Poeh, toch wel zwaar als je wekker om half 6 afgaat. Kom op, zeiden we tegen elkaar, dit maak je ook niet iedere dag mee. Dus kleren aan, camera mee en naar het strand. Nu was dat zo ongeveer naast de auto, dus dat viel erg mee. Het was nog donker en we zijn op een rotsblok gaan zitten. Langzaam kwam de zon op, dat alleen al is prachtig om te zien als je in een baai bent met eilandjes voor de kust. Het werd licht en we zagen geen kangoeroes, ook geen andere mensen trouwens. Was het een grap? Na een uur besloten we toch maar terug te gaan, toen we opeens een kangoeroe zagen mét een kleintje (een joey noemen de Aussies dat) in de buidel. Zo schattig. En het is toch wel een vreemd gezicht, zo'n kangoeroe op het strand met de golven van de zee erachter. Op de camping liepen er nog een paar rond en toen kwamen er ook langzaam meer mensen kijken, maar die ene met een joey op het strand, die was er helemaal voor ons alleen.

Na het ontbijt en een strandwandeling zijn we richting Townsville gereden. In Ayr hebben we een wandeling gemaakt in het Plantation Park. Hier zagen we een 15 m lange reuzenslang, nee, niet echt natuurlijk, maar wel mooi om te zien. In de plaatselijke Mac namen we een cappuccino en zaten we op het terras met zo'n 10 andere laptopgebruikers. Lang leve free-wifi. Na de koffie op naar het Bowling Green NP waar je kunt wandelen langs Alligator Creek. Nee, geen krokodil gezien. We rijden wel door de Burdekinregio en uit de Burdekin River heeft Steve Irwin zijn grootste salties gehaald, dus het is wel weer oppassen geblazen hier. We zijn in Rollingstone, 50 km boven Townsville op een prachtige camping terecht gekomen. Ook hier direct aan zee, een prachtig zwembad. Gelukkig maar, want zwemmen in de zee gaat hier niet lukken, de krokodillen zwemmen hier nl. ook voor de kust. Toch wel een gek idee, een krokodil in zee. We hebben het bij het zwembad gehouden. We gaan straks lekker vroeg naar bed. Morgen zullen we waarschijnlijk Cairns passeren en verder naar boven gaan, richting Cooktown. We hebben nog een week, dus we hebben nog wel wat tijd om in de Outback van Queensland te gaan rijden.

Zondag 9 mei

We hebben er vandaag een lekker zondagochtend ontbijtje van gemaakt, uitgebreid en lekker lang. Uitzicht op zee en lekker in het zonnetje. Rond een uur of 10 zijn we weer verder gaan rijden. Van Townsville naar Cairns is een mooie route. Je kunt kiezen tussen 2 routes. Wij hebben voor de oostroute gekozen, want het leek ons wel mooi een paar wandelingen in het regenwoud te maken. We kwamen eerst nog in Tully terecht. Hier staat een enorme gouden regenlaars. Je kunt er in en dan omhoog klimmen voor een mooi uitzicht en op de laars klimt een net zo grote, groene boomkleefkikker omhoog. De grootte van de laars geeft aan hoe hoog het tijdens de ergste overstroming in Tully is geweest. Ondertussen rijden we ook door een gebied wat bekend staat als Sugar Cane area. Overal om ons heen zie je velden vol met wuivend suikerriet. Het is zo uitgestrekt en groot dat er treintjes langs de akkers rijden. In Innisfail hebben we koffie gedronken en zagen we 2 bekende gezichten. Een Nederlands stel dat we in Katherine op de camping zijn tegengekomen. Hoe toevallig is dat! Tussen Katherine en Innisfail zitten héél veel kilometers en we waren daar een maand geleden. Zij waren net zo verrast als wij. Afijn, we hebben gezellig een bakkie gedronken en wat belevenissen over en weer verteld. Net als in Katherine vertrekken we in de tegengestelde richting, dus wederzijdse tips zijn mooi meegenomen. In het grote Bellenden Ker NP zijn we gestopt om de Josephine Falls te bezoeken. We konden er komen door eerst een schitterende wandeling te maken door het regenwoud. De waterval hoorden we al van verre bulderen. Het heeft hier in dit gebied de afgelopen 3 weken bijna aan één stuk door geregend, dus de waterval werd goed gevoed. Het was een prachtig gezicht. Even zitten en genieten van al dat moois. Een paar km verderop bevinden zich The Boulders. Dat zijn rotsen die perfect glad zijn geslepen door het water. Overal, echt overal hangen borden dat het er gevaarlijk is en dat er vele ongelukken zijn gebeurd. Je mag er alleen maar kijken en niet zwemmen of op de rotsen klimmen. Toen we de wandeling weer terugmaakten en bij de auto waren, zagen we 2 ambulances en de brandweer, even later kwam er nog een brandweerauto met zwaailampen aan. Later werd op de radio duidelijk dat er iets vreselijks was gebeurd. Een vrouw is er door een ongeval om het leven gekomen. Het blijkt maar weer dat die borden er echt niet voor niets hangen.

Even voorbij Cairns hebben we een camping gevonden midden in het tropisch regenwoud, omgeven door bergen, prachtig gewoon. Het is niet ver van de stad en toch ben je in een totaal andere wereld. We hebben wat boodschappen gedaan en voorbereidingen getroffen voor de rit naar Cooktown morgen, want we gaan de outback in en komen op een 4wd-track terecht. Hopelijk zijn de rivieren niet te diep en kunnen we er makkelijk doorheen. We zitten niet op nog een reddingsactie te wachten, toch?

Maandag 10 mei

Wat een vogels op de camping! Sommige vogels klinken als gillende kinderen en weer andere vogels klinken als een Frans Bauerliedje (en daar houden wij niet van...). Gelukkig zijn er ook exemplaren bij die een prettiger geluid voortbrengen. Hoe dan ook, het geeft je een echt regenwoudgevoel! De weg naar Cape Tribulation staat bekend als één van de mooiste routes ter wereld. Nu zijn er meer routes die zo'n stempel opgedrukt krijgen, maar echt, dit is geweldig om te rijden. Links van je het regenwoud in de bergen en rechts de zee. Soms is het stukje strand wat bij de zee hoort zo dichtbij dat je bijna al rijdende een handje zand kunt scheppen. Het is werkelijk geweldig. Zo nu en dan buigt de weg af naar het binnenland en dan zit je midden in het regenwoud. Bij Mossman Gorge zijn we uitgestapt om een wandeling te maken. De rivier naast ons stroomde snel en maakte dan ook veel lawaai. Helaas was de lange wandeling die we voor ogen hadden afgesloten voor onderhoud, dus moesten we genoegen nemen met de kortere wandeling van ongeveer een uur. Bij Daintree moesten we met de ferry de Daintree River over. Bij Cape Tribulation begon de 4WD-route. Veel rivieren, steile afdalingen en scherpe bochten op grote hoogtes. Natuurlijk moesten we heel goed op de weg letten, maar tjonge, wat een prachtige omgeving! Op een gegeven moment zagen we de zee weer voor ons opdoemen met een mooi strandje. We zijn gestopt en hebben een lunch gemaakt. John heeft een kokosnoot opengebroken en we hebben de lekkerste kokos ooit gegeten, zelfs de kokosmelk was heerlijk. We hebben dit wel vaker gedaan in andere tropische gebieden, maar hier zijn de kokosnoten dus echt superlekker! Door de bosjes naar het strand en dan gewoon in het paradijs terechtkomen. Terwijl we op het zand zaten en onze gemaakte lunch opaten, liepen de krabbetjes voor onze voeten. Wat is dit ongelooflijk genieten!

Verder maar weer. We hoopten hier een cassowarie te spotten (grote blauwe loopvogel met hoorn boven op de kop), maar in plaats daarvan kwamen we wilde paarden tegen. Ook mooi om te zien, ze stopten bij de rivier om wat te drinken en vervolgden hun weg. Aan het eind van de dag kwamen we in Cooktown aan en hadden we al snel een camping gevonden. Lekker nog even zwemmen en een ijsje eten. Plotseling hoorden we een hoop lawaai en zagen we boven ons een enorme zwerm......vleermuizen! Die zochten hier op de camping een boom op voor de nacht en dan hebben we het niet over een paar, maar wel 4, 500 vleermuizen! Een schitterend gezicht. Sommige mensen die hun caravan net onder zo'n boom hadden staan waren er niet blij mee, zij tikten met een stuk hout op de boom, waardoor alle vleermuizen weer wegvlogen om vervolgens.....gewoon weer terug te keren naar dezelfde boom! Morgen gaan we een andere 4WD-route rijden om in Lakefield NP te komen. Hier vind je nog de echte wildernis.

Met een bat-groet,

de aussies