Zondag 21 augustus

Een zeer rustige ochtend, uitgebreid ontbijt gehad op grote hoogte en toen geluierd op de kamer. 8 Uur journaal van de vorige avond gekeken, spelletje gespeeld, boekje gelezen. Afijn, om 11.30 uur stonden we beneden met de koffers. We gingen naar het Cui Hu Gongyuan, oftewel het Green Lake-park. In dit park zijn paviljoentjes, bruggen en vijvers. Overal waar je keek zag je bloeiende waterlelies. Het was een prachtig gezicht. Het was ondertussen zeer warm geworden en in het park liep je op veel plekken heerlijk beschut. Vandaag is het zondag, dus veel families te zien in het park, een gezellige drukte. We kochten een zakje verse pistachenootjes en begaven ons naar een koffietentje. Lekker buiten zitten, genieten van een bakkie koffie en mensen kijken, niets leuker dan dat. Bij het afrekenen ontstond er lichte paniek bij de dames van het tentje. Ik geloof dat ze niet helemaal wisten hoe ze eigenlijk moesten afrekenen. Wij wisten allemaal precies wat we moesten betalen, maar dat hadden ze zelf niet helemaal door, geloof ik. Cor telde op een gegeven moment resoluut het pakje geld wat ze ondertussen hadden, drukte het bij de dames in de handen en toen liepen we weg. Koffie met vermaak was het!

Tijd voor een late lunch en een bezoek aan een parelwinkel. Het eten was vandaag niet helemaal je van het en het is te merken dat we ondertussen toch wel trek beginnen te krijgen in Hollandse pot. De schotels die lekker zijn vinden we allemaal lekker en die zijn dan ook zo op. Het eten met stokjes gaat ons allemaal bijzonder goed af en het lijkt wel of we nooit anders gedaan hebben. De soep is iedere keer weer een verrassing; krijgen we de soep aan het begin of aan het eind, is het koud of warm, is het gekruid of niet, etc. Marianne is onze soepvoorproefster geworden. Is de soep lekker dan wordt hij vaak tot de laatste schep leeggegeten, maar het komt ook regelmatig voor dat er helemaal niets van wordt gegeten. John moet er ook nog eens goed om denken dat hij niet met zijn open kies eet, soms vergeet hij het even en dat wordt beloond met een pijnscheut. Bij het eten kun je kiezen uit bier, cola, sprite of water. De gids komt er altijd even bij staan om uitleg te geven over het eten en gaat vervolgens met de chauffeur van de bus ergens anders wat eten. Vaak komt er aan het eind nog een bordje watermeloen, soms wat ander fruit en soms helemaal niets. Anthoin spaart de etiketten van de bierflesjes voor het thuisfront en aangezien we in iedere provincie een ander soort bier krijgen houdt dat de mannen wel even bezig. Na de parelwinkel, waar een bezoek aan het toilet bepaald geen happy-stop te noemen was, reden we naar de luchthaven. Deze bevindt zich gewoon midden in de stad! Dat was goed te merken tijdens het opstijgen, je kon bijna in de flats naar binnen kijken. Het was helder weer en het zicht was geweldig. Hoe dichter we bi Guilin kwamen, hoe groener het werd. In het vliegtuig kregen we zowaar een avondmaaltijd en na iets langer dan een uurtje vliegen landden we alweer op Guilin. We bevinden ons in tropische gebieden en dat is te merken ook! Een vochtige, broeierige warmte kwam ons tegemoet, maar..........na Beijing deert die warmte ons niet meer.........

Emily, de nieuwe gids wachtte ons alweer keurig op. De bus bracht ons in 45 min. naar het hotel. Cor had ons al voorbereid op een kamer die ongelooflijk zou zijn en dat was het inderdaad! Het lijkt wel een huis; een woonkamer, een slaapkamer, die zo mogelijk nog groter is dan de woonkamer en daar bij nog eens een aparte keuken en eetkamer. Het is niet iets wat je aan het hotel af ziet als je aankomt.

Op de kamer hebben we eerst even uitgebreid geskypet en gebeld en toen lekker gezeten met een mok cappuccino, nadat we de keuze hadden gemaakt in welke ruimte we naar de tv zouden kijken..........decadent hè?

Maandag 22 augustus

Heerlijk geslapen! We liepen naar de grote ontbijtzaal toe en John wilde al naar de jus d'orange lopen, maar de dames daar wisten niet hoe gauw ze ons naar een andere, kleinere ontbijtzaal moesten leiden. Wat bleek, daar was de zaal voor het western breakfast. De grote zaal zat al vol Chinezen, in de kleine zaal zaten we met z'n tweeën te ontbijten. Veel keus en erg lekker. Na het ontbijt nog even relaxen op de kamer en de tas ingepakt voor vandaag. De rit naar Longsheng was lang, maar prachtig! Van de karstbergen in de stad naar de rijstterrassen op het platteland. Deze bergen horen bij een keten van 1000 m hoge, steile bergen die bekend staan als de Longji Titian (Drakenruggengraat-terrassen) Op de lagere en middelste hellingen hebben de Zhuang de rijstterrassen aangelegd. De Zhuang zijn de grootste etnische minderheidheid in China. Ze wonen in traditionele houten huizen. De vrouwen van de Zhuang laten hun haar groeien. Het wordt maar één keer in hun leven geknipt en dat is als ze 18 worden. Het is een bijzonder gezicht. Wij zijn naar het dorpje Ping An gegaan en vandaar uit hebben we ongeveer een uur gewandeld tot aan de top waar we werden beloond met een werkelijk spectaculair uitzicht! Onderweg was er veel te zien, niet alleen mooie uitzichten, maar ook het leven in de dorpjes maak je van dichtbij mee. Op de top bleven we nog lekker even genieten voordat we weer naar beneden gingen. Halverwege hebben we in het dorpje geluncht. Dat smaakte geweldig en niet alleen omdat je na zo'n wandeling wel trek hebt gekregen, maar ook omdat het gewoonweg lekker was, niets was te gekruid, het was allemaal even lekker. We zaten buiten op het terras en onder het eten was het ook genieten van het uitzicht. Toen we bij het beginpunt van de wandeling aangekomen waren, werden we eerst met een kleiner busje verder naar beneden gebracht en daar stond onze grote bus alweer klaar. In Guilin bij het hotel aangekomen zijn we eerst een supermarkt ingegaan voor wat koude flesjes fris en een lekker koekje en toen naar ons ‘huis' om koffie (met een koekje) te drinken en ons op te knappen. 's Avonds konden we, als we dat wilden, met een boot op de Li rivier varen om te kijken hoe de vissers daar met behulp van aalscholvers vissen vangen. De Chinezen hebben dat duizenden jaren gedaan en in het Zuiden gebeurt dat nog steeds. De vissers gaan 's nachts met hun vlot het water op. Hun aalscholvers dragen een touwtje om hun nek, zodat ze de vis niet doorslikken. Dierenmishandeling denk je dan (net zoals wij), maar de aalscholvers zitten niet aan een touw vast aan de boot. Als ze ‘beet' hebben, zwemmen ze zelf naar het vlot terug en de visser haalt de vis uit de bek van de aalscholver. Hij ‘praat' ook echt met ze. We hebben het van heel dichtbij mee mogen maken. Het enige jammere is dat de visser de vogel bij de nek beetpakt om de vis uit de bek te halen; dat ziet er niet zo vriendelijk uit. Het was bijzonder om dit van dichtbij, in het donker, op het water, mee te maken. Daarna hebben we nog even kunnen genieten van de twee pagodes op het water. De zonnepagode van goud en de maanpagode van zilver en dat alles zeer mooi verlicht natuurlijk. De avond hebben we afgesloten door met Marianne, Anthoin en Cor gezellig ergens buiten een drankje te drinken en verhalen te vertellen. De temperatuur is broeierig te noemen, maar dat maakt wel de sfeer in zo'n straatje. De brandweer kwam nog langs met loeiende sirenes, om minuten later weer terug te keren, precies bij ons. Er zaten aardig wat mannen in die hele grote wagen. Er komen drie mannen uitgelopen en één van die mannen heeft een brandblusser bij zich. Hij loopt op z'n dooie gemak achter een dame aan die blijkbaar heeft gebeld. Vooral geen paniek........ook dat is China?!

Morgen varen op de Li rivier naar Yangshuo.